Μεγάλη Τρίτη - Κασσιανή

    H Ιστορία της Κασσιανής

 Μποτιτσέλι
" Είναι γνωστή από τους Βυζαντινούς χρονογράφους η ιστορία κατά την οποία το 830 μ.Χ. η μητρυιά του Θεόφιλου, Ευφροσύνη, θέλοντας να βρει άξια σύζυγο στο θετό γιο της  έστειλε εντολή σε όλα τα θέματα, τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι. Ανάμεσα στις δώδεκα κόρες που ορίστηκαν ως υποψήφιες και που κατάγονταν από τις ευγενέστερες οικογένειες, ξεχώρισαν δύο: η Κασσία, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατρίδων και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα.  
        

«Πήρε το χρυσό μήλο ό Θεόφιλος καί μαζί με την μητρυιά του μπήκε στη μεγάλη αίθουσα υποδοχής, οπού ήταν συγκεντρωμένες οι υποψήφιες καί όλοι οι παλατιανοί αξιωματούχοι. Όλοι υποκλίθηκαν μπροστά στο βασιλιά καί την βασιλομήτορα. Ό Θεόφιλος προχώρησε μόνος στο μέρος πού ήταν οι αρχοντοπούλες καί στάθηκε για λίγο σαν να ήταν έτοιμος να δώσει το χρυσό μήλο σε μια από τίς νέες. “Εμεινε εκεί καί όλοι τότε είπαν, ότι, να, ό Θεόφιλος θα δώσει το χρυσό μήλο στην νέα Αύγούστα την Εικασία, “ωραιότατη πάνυ”… Καί κείνη πίστεψε, για μια στιγμή, ότι σε λίγο θα ήταν ή Αυγούστα.

           

…Άλλά το ύφος του Θεοφίλου γίνεται ξαφνικά υπεροπτικό, προκλητικό… Της Εικασίας το πρόσωπο γαλήνιο, ήρεμο, πράο. Σά να προσεύχεται.. Ό,τι αποφασίσει ό Θεός… Οι άλλοι πιστεύουν, ότι αυτό οφείλεται στη σιγουριά, ότι αύτη θα κάνει γυναίκα του ό Θεόφιλος. 
“Η σίγουρη για την εκλογή της είναι ή τίποτε άλλο συμβαίνει." 
Ποιος μπορεί να το γνωρίζει...
-“Eκ γυναικός ερρύη τα φαύλα” 
Από τη γυναίκα πηγάζουν τα κακά,της λέει ξαφνικά 
ό Θεόφιλος, εννοώντας την Εύα.
-Ναι, αλλά καί από την γυναίκα πηγάζουν τα καλά, 
“Αλλ’ ως εκ γυναικός πηγάζει τα κρείτω” 

αποκρίνεται ή Εικασία με ηρεμία και εννοούσε τη  Θεοτόκο.
Σά να έπεσε αστροπελέκι μέσα στην αίθουσα. Όλοι πάγωσαν.

…Δέν πέρασε όμως ούτε στιγμή. 
Ό Θεόφιλος,κοιτάζοντας πάντοτε την Εικασία, 
δίνει το χρυσό μήλο στη Θεοδώρα. 
Όλοι ξέσπασαν σε ζητωκραυγές. 
Στίς ίδιες πού ήταν έτοιμες να ξεσπάσουν καί για την Εικασία. 
Μόνο το όνομα άλλαξαν. Καί ή ζωή ξαναπήρε, μέσα στο παλάτι,το δρόμο της…

                      

(Κ. Σαρδελή «Καί έγένετο φως Κύριλλος καί Μεθόδιος»Εκδ. «Αστέρας»1991 )

                         

 Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή.

Έδωσε την περιουσία της για να κτισθεί η περίφημη τότε μονή «Εικασίας της μοναχής».
Στο Μοναστήρι η Κασσιανή έγραψε πολλά ποιήματα. Επίσης έγραψε και άλλα συγγράμματα και συλλογές, προ πάντων όμως πάρα πολλά τροπάρια, ιδιόμελα, εκκλησιαστικούς ύμνους κ.λ.π.

Η  Κασσιανή θαύμαζε πολύ την  πράξη 
της μύρωσης των ποδών του Χριστού 

από μία γυναίκα της Γαλιλαίας, λίγες ημέρες πριν τη Σταύρωση, 

εμπνεύστηκε  και συνέθεσε το πασίγνωστο σχετικό τροπάριο .

         Στην Κασσιανή ανήκουν και οι  τέσσερις πρώτοι ειρμοί του Κανόνα του Μεγ. Σαββάτου «Κύματι θαλάσσης», «Σε τον επί υδάτων», «Την εν σταυρώ σου θείαν κένωσιν», «Θεοφανείας σου Χριστέ». Επίσης το Δοξαστικόν του εσπερινού των Χριστουγέννων «Αύγουστου μοναρχήσαντος επί της γης» είναι δικό της, όπως και άλλοι ύμνοι και γνωμικά.

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ

κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω

τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις

ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν

κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους

τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σήν δούλην παρίδης, 

Ο αμέτρητον έχων το έλεος.


Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα

και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:
Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη

 και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,

εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,

εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,

και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·

αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,

τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,

ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;

Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.
  (Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)

Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή,
πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου!
Μα, ω Κύριε, πως η θεότη Σου μιλά
μεσ’ στην καρδιά μου!
Κύριε,
προτού Σε κρύψει η εντάφια γη,
λουλούδια από την δροσαυγήν επήρα
κι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή
Σου φέρνω μύρα.
Οίστρος με δέρνει ακολασίας, νυχτιά,
σκοτάδι αφέγγαρο, άναστρο με ζώνει,
το σκοτάδι της αμαρτίας, φωτιά,
με καίει, με λιώνει…
Εσύ, που από τα πέλαγα
τα νερά τα υψώνεις νέφη,
πάρε τα, Έρωτά μου,
κυλούν κι είναι ποτάμια φλογερά
τα δάκρυά μου.
Γύρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πως πονεί!
Δέξου με Εσύ, που δέχτηκες και γείραν
άφταστα ως εδώ κάτω οι ουρανοί
και σάρκα επήραν.
Τ’ άχραντά Σου πόδια,
βασιλιά μου Εσύ,
θα πέσω και θα τα φιλήσω
και με της κεφαλής μου τα μαλλιά
θα τα σφουγγίσω!
Τ’ άκουσεν η Εύα μεσ’ στο δειλινό
της Παράδεισος φως, ν’ αντιχτυπάνε
κι αλαφιασμένη κρύφτηκε: πονώ!
Σώσε, έλεος κάνε!
Ψυχοσώστα, οι αμαρτίες μου λαός,
τ’ αξεδιάλυτα ποιος θα ξεδιαλύσει;
Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός,
άβυσσο η κρίση.

Κωστής Παλαμάς

Κύριε, αυτή που σε πολλές κυλίστηκε αμαρτίες
τη Θεϊκή σαν ένοιωσε τη χάρη Σου, η γυναίκα,
και παίρνοντας τη θέση την τιμητική της μυροφόρας,
μύρα σε σένα φέρνει μ’ οδυρμούς, πριν από την ταφή Σου.
Αλλοίμονο, ομολογώ πως με τυλίγει νύχτα
το πλανερό οιστρηλάτημα φριχτής ακολασίας
και ζοφερός κι ασέληνος έρωτας αμαρτίας.
Δέξου θυσία τις πληγές από τα δάκρυά μου
Συ το νερό που φέρνεις στις νεφέλες
και της καρδιάς μου λύγισε τον πόνο. Εσύ που κλείνεις
στην απεραντωσύνη Σου, την άσωστη, τα ουράνια.
Τ΄ αμόλευτα τα πόδια Σου θα τα καταφιλήσω
κι υγρά με τα μαλλάκια μου θα τα σκουπίσω πάλι.
Αυτά που η Εύα το δείλι στον παράδεισο
σαν άκουσαν τα’ αυτιά της, κρύφτηκε φοβισμένη.
Απ’ τα πολλά αμαρτήματα κι αβύσσους των κριμάτων,
Σωτήρα ψυχοσώστη μου, ποιός θα μ’ απολυτρώσει;
Εμένα απ’ τη φροντίδα Σου, την έρημη, μην αφήσεις,
εσύ που δεν μετράς ποτέ σαν δίνεις το έλεός Σου.

                                                      Δημήτρης Χίλιος

(Παραθέτουμε, με δέος κι επιφυλάξεις

μια απόπειρα ελεύθερης και κατά το δυνατόν

πιστής απόδοσης του περιεχομένου.Δημήτρης Χίλιος)

Το ποίημα της Κασσιανής

«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις

περιπεσούσα γυνή»,

ως μουσικό έργο της βυζαντινής μουσικής,

μας παραδόθηκε από τον μεγάλο μελοποιό του 18ου αιώνα

τον Πέτρο Πελοποννήσιο τον Λαμπαδάριο (θ. 1777).

Όπως έχει σωστά γραφτεί, 

«ο Πέτρος εφιλοτιμήθη

να συναγωνισθή την ποιητικήν τέχνην

με την τέχνην της μουσικής».

Το έργο θεωρείται κλασικό.

Η παραπάνω έξοχη σύντμηση και μεταγραφή

είναι του από τον Μανώλη Χατζημάρκου

Και η ...κόμικς εκδοχή, από τα κλασικά εικονογραφημένα...

http://www.mycomics.gr/women/cassiani.htm

Μεγάλη Εβδομάδα

Στιχούργημα για Μεγαλοβδόμαδο

Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός με τη μαχαίρα.

Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρύφθη

Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός επιάσθη

Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ευρέθη

Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί

Μεγάλο Σαββάτο, ο Χριστός στον τάφο

 Κυριακή,  Χριστός  Ανέστη... 

Μεγάλη Εβδομάδα

Η Κυριακή των Βαΐων

Η Κυριακή των Βαΐων είναι η τελευταία μέρα της Σαρακοστής και η πρώτη της Μεγάλης Εβδομάδας. Εορτάζουμε την είσοδο του Χριστού πάνω σε ένα γαϊδουράκι στην Ιερουσαλήμ και την υποδοχή του από τους κατοίκους της με κλαδιά από φοινικιές, τα βάγια. Την Κυριακή των Βαΐων μετά την λειτουργία μοιράζονται βάγια και μικροί σταυροί φτιαγμένοι από φύλλα φοινικιάς.

Μεγάλη Δευτέρα

Σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο καθιερώθηκε να ονομάζεται Μεγάλη Δευτέρα η επόμενη ημέρα του εορτασμού της Κυριακής των Βαΐων όπου και ξεκινά η εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με το τηρούμενο Μηναίο ή Μηνολόγιο, η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ, του επονομαζόμενου «Παγκάλου» του γιου του Ιακώβ, που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στην άκαρπη συκιά, που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε μ’ ένα του λόγο.

Κατά την λειτουργική τελετουργία, τη Μεγάλη Δευτέρα το εσπέρας τελείται η Ακολουθία του Νυμφίου.

Μεγάλη Τρίτη

Σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο καθιερώθηκε να ονομάζεται Μεγάλη Τρίτη η ημέρα Τρίτη της Μεγάλης Εβδομάδας ή Εβδομάδας των Παθών του Ιησού Χριστού.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με το τηρούμενο Μηναίο ή Μηνολόγιο, η Μεγάλη Τρίτη είναι αφιερωμένη αφενός στη μνεία του ιερού ευαγγελίου που αναφέρεται στη δριμύτατη καταγγελία του Ιησού κατά των θρησκευτικών αρχηγών του Ισραήλ, των Γραμματέων και των Φαρισαίων, και αφετέρου στη παραβολή των δέκα παρθένων.

Το βράδυ ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης όπου είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο, και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο, ενώ ψάλλεται ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας, το τροπάριο της Κασσιανής.

Μεγάλη Τετάρτη

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας, που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο.

Το πρωί τελείται o εσπερινός της Μεγάλης Τετάρτης και Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Το απόγευμα γίνεται η Ακολουθία του Ευχελαίου και η τελετή του Νιπτήρος που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης που αναφέρεται σε τέσσερα γεγονότα. Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού Χριστό, τον Μυστικό Δείπνο, την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και την προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή των Παθών του Χριστού.

Μεγάλη Πέμπτη

Η Μεγάλη Πέμπτη σύμφωνα με τον Χριστιανισμό είναι η ιερή μέρα κατά την οποία εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους.

Ο Μυστικός Δείπνος,  το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου του Μάρκου και του Λουκά

Ο Ιερός Νιπτήρας,  το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Ιησού Χριστό, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου του Λουκά και του Ιωάννη

Η Υπερφυής Προσευχή,  η προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν τη σύλληψή του, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη

Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά  και του Ιωάννη .

Το βράδυ τελείται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται τα δώδεκα ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Εκείνη την ημέρα, σε πολλές χώρες είναι έθιμο να βάφονται αυγά με κόκκινο χρώμα, προς τιμήν του γεγονότος της σταύρωσης του Ιησού.

Μεγάλη Παρασκευή

Μία ημέρα απόλυτης νηστείας, η Εκκλησία μας θυμίζει και βιώνει την πορεία του Ιησού προς τον Σταυρό και τον θάνατο, την ταφή του.

Τα 12 Ευαγγέλια που διαβάζονται την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ και τα 5 την Μεγάλη Παρασκευή το πρωί μας παρουσιάζουν τα δραματικά γεγονότα από όλους τους Ευαγγελιστές.

Μεγάλο Σάββατο

 Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί γιορτάζουμε

1. Την Ταφή του Κυρίου «την θεόσωμον ταφήν» και

2. Την Κάθοδο Του στον Άδη «την εις άδου κάθοδον», όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όλα τα φώτα της εκκλησίας σβήνουν και πέφτει παντού σκοτάδι. Στις 12 το βράδυ, ο ιερέας ψάλλει το «Δεύτε λάβετε φως» και βγαίνει με τη λαμπάδα του αναμμένη μέσα από την Ωραία Πύλη και δίνει φως στους εκκλησιαζόμενους.

Στη συνέχεια οι πιστοί βγαίνουν έξω από την εκκλησία, όπου ο παπάς διαβάζει το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως και μόλις τελειώσει ψάλλει το «Χριστός Ανέστη…»

Η Κυριακή του Πάσχα

Το Χριστιανικό Πάσχα, ή κοινώς Πασχαλιά ή Λαμπρή, η Ανάσταση του Χριστού ή απλώς Ανάσταση, είναι η σπουδαιότερη γιορτή του χριστιανικού εκκλησιαστικού έτους. Γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου μη συμπεριλαμβανομένης, κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο στην Ορθόδοξη εκκλησία και κατά το Γρηγοριανό στην Ρωμαιοκαθολική. Γιορτάζεται η ανάσταση του Ιησού Χριστού που πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ.

Μεγάλη Εβδομάδα

- Πότε κιόλας ἐπερασεν η Σαρακοστή; Πότε ἔφθασεν ἡ Μεγάλη ῾Εβδομάδα; Καθόλου δὲν ἐκατάλαβα, εἶπεν ἡ μητέρα στὴ Δαφνούλα καὶ στὸν Κωστάκη, τὰ παιδιά της

Ἡ Δαφνούλα τὴν ἐρώτησε:

- Γιατί, μητέρα, αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα τὴν λέγομε Μεγάλη;

- Γιατί, παιδί μου, τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἔπαθε πολλὰ ὁ Χριστὸς ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους καὶ στὸ τέλος τὸν ἐσταύρωσαν.

Τὴν ὥρα ἐκείνη κάτω στὸ δρόμο τὰ παιδιὰ ἐχαλοῦσαν τὸν κόσμο ἀπὸ φωνές. Ἦταν ὁ Φώτης, ὁ Ἀλέκος καὶ ἄλλα γειτονόπουλα αὐτά, ποὺ ἐφώναζαν. Τί γέλια ‚ Τί ξεφωνητά ‚ Τί κακό ‚

Εἰς τὴν μητέρα ἐφάνηκε πολὺ ἄπρεπο αὐτό. Τέτοια ἡμέρα λυπητερὴ νὰ φωνάζουν τὰ παιδιὰ τόσο‚ Κατέβηκε γι’ αὐτὸ κάτω καὶ τοὺς εἶπε μερικὲς κουβέντες πολὺ φρόνιμες

:

- Ἄν εἴχατε, παιδιά μου, στὸ σπίτι σας κάποιον δικό σας νὰ ὑποφέρῃ, θὰ ἐκάνατε ὅ,τι κάνετε τώρα; Θὰ ἐγελούσατε, θὰ ἐτρέχατε, θὰ ἐγεμίζατε τὸν κόσμο ἀπὸ ξεφωνητά;

Τὰ παιδιὰ δὲν ἤξεραν γιατί τοὺς ἔλεγε αὐτὰ καὶ ἐκοίταζαν σιωπηλά. Μονάχα ὁ Τάκης τῆς εἶπε:

- Μὰ ἐμεῖς δὲν ἔχομε κανένα δικό μας νὰ ὑποφέρῃ. Γιατί νὰ μὴ γελοῦμε καὶ νὰ μὴ φωνάζωμε;

- Καὶ ὅμως, παιδιά μου‚ Ἔχομε κάποιον πολὺ δικό μας, ποὺ ὑποφέρει‚ Ἔχομε τὸ Χριστό μας. Ὅλη αὐτὴ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ὑποφέρει, βασανίζεται, σταυρώνεται. Ἐμεῖς, σὰν Χριστιανοί, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ μὴν νοιώθωμε τὸν πόνο του. Αὐτὸς γιὰ μᾶς ἐσταυρώθηκε.

Ἡ μητέρα δὲν τοὺς εἶπε ἄλλο τίποτε καὶ ἀνέβηκε πάλι στὸ σπίτι. Τὰ παιδιὰ ὅμως ἐκατάλαβαν τὸ σφάλμα τους καὶ ἐσιώπησαν. Ὁ Ἀλέκος  μάλιστα, ποὺ ἧταν ἀπ᾽ ὅλους μεγαλύτερος, ἐλυπήθηκεν ἀκόμη πιὸ πολύ.

- Ἀλήθεια, παιδιά: Ἔπρεπε νὰ τὸ συλλογισθοῦμε καὶ μόνοι μας αὐτό. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κτυποῦν οἱ καμπάνες, νὰ ἔχωμεν ἀγρυπνίες, νὰ  εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα κι ἐμεῖς νὰ ξεφωνίζωμε. Ὄλες αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες πρέπει νὰ εἴμεθα προσεκτικοί. Νὰ πηγαίνωμε στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ παρακολουθοῦμε μὲ εὐλάβεια τὶς ἱερὲς τελετές. 

Πηγή : Αναγνωστικό Β'Δημοτικού 1963

Η Σοφία Μαντουβάλου στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου

Την Τετάρτη, 4 Απριλίου, 
η συγγραφέας 
Σοφία Μαντουβάλου, 
επισκέφθηκε 
το 1ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου. 
Η επίσκεψη έγινε 
στα πλαίσια του προγράμματος 
του ΕΚΕΒΙ 
"Συγγραφείς στα σχολεία"

Η δασκάλα που το κεφάλι της έγινε καζάνι      

Ζωγραφιές από τα παιδιά της Γ΄Δημοτικού

και "Ο Φαφάγος ο φαφούτης μυρμηγκοφάγος"

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ - Αμάντα Μιχαλοπούλου

Μερικές φορές αναρωτιέμαι: Πώς γράφεται μια ιστορία;

Χμ, είναι αρκετά δύσκολο να το εξηγήσω,

αλλά θα προσπαθήσω.

Στην αρχή ξεπηδάει από το μυαλό σου μια παράξενη φράση,

ένα παράξενο μέρος, ή ένας παράξενος ήρωας. 

Αν βρήκες ήδη τον ήρωα, είσαι τυχερός,

η μισή δουλειά έχει γίνει. 

Τον βάζεις εδώ, τον βάζεις εκεί,

τον φαντάζεσαι χαρούμενο ή λυπημένο

και μετά αρχίζεις να παίζεις μαζί του,

όπως παίζουν οι γάτες με το κουβάρι του μαλλιού-

τις έχετε δει;

Δεν σηκώνουν το κεφάλι τους στιγμή!

Τι θα κάνει ο ήρωάς σου αν ξαφνικά

πάψει να του μιλάει ο καλύτερός του φίλος;

Αν τον καλέσουν σε ένα μέρος που δεν θέλει να πάει; 
 Ή αν οι γονείς του ανακοινώσουν

ότι σε ένα μήνα αλλάζουν σπίτι και γειτονιά;

Πώς θα αντιδράσει ο ήρωάς σου

αν οι γονείς του χωρίσουν,

αν ο παππούς του πεθάνει;

Δεν θέλω να σας τρομάξω,

αλλά η αλήθεια είναι ότι στους ήρωες των βιβλίων

συμβαίνουν τρομερά πράγματα.

Οι πιο ωραίοι ήρωες είναι αυτοί

που χάνουν κάτι και αγωνίζονται να το ξαναβρούν.

Αν δεν χάσουν τίποτα στη διάρκεια μιας ιστορίας,

τότε η ιστορία είναι βαρετή.

Είναι σαν να διαβάζουμε το ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου.

Πρώτη ώρα μαθηματικά, δεύτερη γυμναστική κλπ κλπ.

Αν όμως πας μια μέρα στο σχολείο

και το σχολείο έχει εξαφανιστεί;

Να μια ιστορία! 

 

 Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ

Με τον καιρό έφτιαξα μερικούς

δικούς μου κανόνες για το γράψιμο.

Σήμερα τους ξαναθυμήθηκα

και τους έβαλα σε μια σειρά για σας. Ορίστε: 

 

1)    Να έχεις πάντα μαζί σου ένα μολύβι για να σημειώνεις τις ιδέες σου. Ή καλύτερα δύο, μπορεί να σου σπάσει καμιά μύτη.

2)   Για να γράφεις καλά, πρέπει να σβήνεις συχνά. Η ιστορία μένει μισή αν βγάλεις τα μπλα μπλα. Οπότε ας έχεις μαζί σου και γόμα καλύτερα.

3)   Τα μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά. Οι ωραιότερες ιστορίες είναι αυτές που κάποιος αρχίζει να διηγείται στο διπλανό του στο δρόμο, στο πάρκο, στο μετρό. Εσύ ακούς και μετά αλλάζεις, προσθέτεις τα δικά σου. Ιδέες μπορείς να πάρεις και από τα μυθιστορήματα των αγαπημένων σου συγγραφέων. Οι καλοί συγγραφείς είναι και μανιώδεις αναγνώστες…

4)   Να σκέφτεσαι πάντα “τι θα γινόταν αν;” Έτσι θα ξεκολλάς σε δύσκολες στιγμές.

5)   Αν κάτι δεν πάει καλά, μη συνεχίσεις να γράφεις. Γύρνα πίσω στο σημείο που τα πράγματα πήγαιναν ακόμη καλά, σβήσε ότι έγραψες από εκείνο το σημείο και μετά και ξαναρώτα: “τι θα γινόταν αν”;

6)   Διάβασε δυνατά ό,τι έγραψες. Κάνε πώς τα έγραψε κάποιος που τον συμπαθείς κάπως, αλλά όχι πολύ. Κάνε τώρα πώς αυτός ο κάποιος σε ρωτάει τι πρέπει να αλλάξει για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η ιστορία. Σκέψου τι θα του πεις.

7)   Να έχεις πάντα δίπλα σου ένα λεξικό. Όχι για να γράφεις περίπλοκες λέξεις, αλλά για να ξέρεις τι σημαίνουν και να τις χρησιμοποιείς μόνο αν χρειαστεί. Και για να ελέγχεις την ορθογραφία σου.

8)   Μη χρησιμοποιείς χαζοπαρομοιώσεις. Π.χ. τα σύννεφα ήταν άσπρα σαν βαμβάκι.

9)   Να παιδεύεις τους ήρωές σου, αλλά να τους αγαπάς κιόλας, να προσπαθείς να τους καταλάβεις (ξεκίνα με αδέρφια, ξαδέρφια, φίλους, όχι και τόσο φίλους. Προσπάθησε να αναλύσεις γιατί φέρονται όπως φέρονται. Δες τους σαν ήρωες).

10)    Μην καταδεχτείς να τελειώσεις την ιστορία με δίδαγμα. Είναι σαν να λες ένα ανέκδοτο και μετά να προσπαθείς να το εξηγήσεις.

Αυτοί είναι οι βασικοί κανόνες 
που προσπαθώ να ακολουθώ.

Ελπίζω να σας είναι χρήσιμοι.
Δεν ξέρω αν το καταλάβατε,

αλλά σε λίγες μέρες θα ξεκινήσουμε

 να γράφουμε μαζί μια ιστορία! 

Ως τότε, αυτιά και μάτια ανοιχτά!

Σκεφτείτε: τι θα γινόταν αν...

Αμάντα Μιχαλοπούλου 

 

από: http://www.bookbook.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=810&Itemid=180