Θέλω να σας πω την αλήθεια

Ένα κυριακάτικο πρωινό στο πάρκο, 

η Δάφνη ανακαλύπτει το μυστικό του Εμιγκλέ, 

που είναι συμμαθητής της. 

Από τότε στην τάξη τον παρατηρεί προσεκτικά 

και καταλαβαίνει όλο και περισσότερα 

πράγματα για κείνον. 

Έτσι, μια μέρα 

αποφασίζει να τον υπερασπιστεί 

λέγοντας την αλήθεια.

Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη ασχολείται για μια ακόμα φορά 
με θέματα που μας ακουμπούν καθημερινά.  
Οι πρόσφυγες, ο ρατσισμός, η διαφορετικότητα 
προβάλλουν δίπλα μας και απαιτούν αντιμετώπιση. 

Απαιτούν να κοιταχτούμε, όλοι, από την αρχή στα μάτια, 
να  δούμε την αλήθεια, και να τη διαλαλήσουμε.  
Να ξαναγνωριστούμε όλοι απ΄την αρχή 
και να πορευτούμε μαζί  
στην πολυπολιτισμική μας κοινωνία.

 Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 
είναι μια αφορμή να διαβάσουμε το βιβλίο.

 

από δημοσίευμα στο περιοδικό :ΔΙΑΒΑΖΩ, (01/01/2010)

Να και μια μικρή ιστορία με

διαπολιτισμικό περιεχόμενο,

η οποία δεν κάνει το «λάθος» να δώσει

στον ήρωά της κάποιο χάρισμα

ώστε να γίνει αποδεκτός από τους

άλλους! Εδώ ο μικρός και ευγενικός

Εμιγκλέ είναι βιοπαλαιστής της

ζωής. Πουλάει χαρτομάντιλα. Στο

σχολείο προσπαθεί, αλλά η βοήθεια

που του προσφέρουν δεν είναι αποτελεσματική.

Κι είναι τούτο, δυστυχώς,

μια πραγματικότητα. Στο σύγχρονο

σχολείο υπάρχουν πενιχροί

υποστηρικτικοί μηχανισμοί και βέβαια

έλλειμμα στην επιμόρφωση

όσων εμπλέκονται στην παιδευτική

διαδικασία, με αποτέλεσμα την

πλημμελή λειτουργία του. Έτσι,

λοιπόν, στην ιστορία μας, ο μικρός

Εμιγκλέ υπολειπόταν των άλλων

παιδιών και δεν ήταν δε και αποδεκτός.

Όταν όμως κάποια μέρα χρειάστηκε

υπεράσπιση στο σχολείο,

αυτή βρέθηκε στο πρόσωπο μιας

συμμαθήτριας του, της Δάφνης.

Μια απλή ιστορία που αντανακλά καθημερινές

εικόνες, απαραίτητη για

τη βιβλιοθήκη κάθε σχολείου.

 Δημοσίευμα :ΔΙΑΒΑΖΩ, σελ. 61 (01/01/2010)

20 Ιουνίου - Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

 Το άγαλμα που κρύωνε

Συγγραφέας: Χρήστος Μπουλώτης

Εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη

Εκδόσεις: Πατάκη, 1999

Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται 

στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο 

και στο οποίο πρωταγωνιστεί ένα άγαλμα 

που αναπαριστά ένα μικρό αγόρι 

με κάπα και ένα σκύλο στα χέρια. 

Η διευθύντρια του μουσείου, η κυρία Σέμνη, 

επειδή η προέλευση του αγάλματος 

είναι από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας 

και βρέθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, 

το βαφτίζει «το προσφυγάκι».  

Το άγαλμα κρυώνει

γιατί νοσταλγεί την πρώτη του πατρίδα,

 την Μικρά Ασία και γιατί μέσα στο μουσείο 

δεν ακούει ελληνικά μια και οι επισκέπτες είναι τουρίστες. 

Το άγαλμα που δεν έχει μαρμάρινη καρδιά, 

τα βράδια μαζί με τα άλλα αγάλματα του μουσείου 

περπατά στους διαδρόμους.

 Μια μέρα εμφανίζεται στο μουσείο η Γαλάτεια, 

μια καθαρίστρια που κι αυτή είναι πρόσφυγας 

και της οποίας τα μάτια από μαύρα 

τη στιγμή του ξεριζωμού έγιναν γαλάζια. 

Τραγουδάει προσφυγικά τραγούδια, 

πιάνει κουβέντα με το άγαλμα και συζητούν 

για τις χαμένες πατρίδες αλλά και τη λαχτάρα τους 

να ξαναγυρίσουν στον τόπο που γεννήθηκαν 

για να μυρίσουν το χώμα και τα λουλούδια του, 

να γευθούν τους καρπούς του. 

Ένα γαλάζιο πουλί που έχουν δει και οι δύο στο όνειρό τους 

εμφανίζεται στο άγαλμα και του δίνει κάθε φορά 

και ένα ρούχο από κάποιο νησί του Αιγαίου. 

Ο Λάμπης, ο γιος του νυχτοφύλακα 

που θέλει να γίνει γλύπτης, 

μπαίνει ένα βράδυ στο Μουσείο 

και γίνεται φίλος με το άγαλμα. 

Το γαλάζιο πουλί αναλαμβάνει 

να ικανοποιήσει την επιθυμία 

του αγάλματος και της Γαλάτειας 

και να τους ταξιδέψει πίσω στη Μικρασιατική γη.

 Η Γαλάτεια ράβει όλα τα ρούχα

 που το γαλάζιο πουλί είχε δώσει στο άγαλμα 

μαζί με το νυφικό της κυρίας Σέμνης 

και κάνει ένα σακούλι. 

Το άγαλμα και η Γαλάτεια μπαίνουν μέσα στο σακούλι 

και το γαλάζιο πουλί τους μεταφέρει με το ράμφος του. 

Το ταξίδι και η περιήγησή τους 

διαρκούν όλη τη νύχτα και επιστρέφουν το ξημέρωμα. 

Τα χρόνια περνούν αλλά το άγαλμα εξακολουθεί να κρυώνει 

γιατί συνεχίζει πάντα νοσταλγεί την πατρίδα του.
 

Συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου

είναι ο Χρήστος Μπουλώτης,  

που  εμπνεύστηκε το «άγαλμα που κρύωνε» 

από ένα αληθινό άγαλμα, το οποίο βρέθηκε το 1922 

στο Γεροντικό της Νύσσας (Μικρά Ασία) 

και μεταφέρθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο 

με την καταστροφή της Σμύρνης. 

Με αφορμή την καταγωγή του, 

το άγαλμα βαφτίστηκε «Μικρό Προσφυγάκι», 

ενώ η ηλικία του χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ.

"Οι πρόσφυγες δεν έχουν επιλογή. Ας τους βοηθήσουμε"

το μήνυμα του Μπαν Κι-Μουν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ

"Περισσότεροι από 42 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν εγκαταλείψει αναγκαστικά τα σπίτια και τις κοινότητες τους. Μόνο τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εγκατέλειψαν τις χώρες τους εξαιτίας ενός κύματος συγκρούσεων στην Ακτή Ελεφαντοστού, στη Λιβύη, στο Μάλι, στη Σομαλία, στο Σουδάν και στη Συρία. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι μόνο στατιστικές. Μιλάμε για άτομα και οικογένειες των οποίων οι ζωές ανατράπηκαν, των οποίων οι κοινότητες έχουν καταστραφεί και το μέλλον τους παραμένει αβέβαιο.

Στην Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σκεπτόμαστε τους πρόσφυγες και εντείνουμε την υποστήριξή μας προς αυτούς.