Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες, Μανόλης Αναγνωστάκης

Ο ΣΤΟΧΟΣ

Το θέμα είναι τ ώ ρ α  τι λες

Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε

Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ

Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α  τι λες.

Μότο στη συλλογή Ο στόχος (1970)

Μανόλης Αναγνωστάκης, “Τα ποιήματα, 1941-1971”, (εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2000).

Μιλώ - ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών

Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα

Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες

Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε σους τάφους και τα σαπίζει η βροχή

Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα

Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους

Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα

Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους

Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια

Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα

Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες

Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες

Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του

Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν

Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν

Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια

Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν

Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει

Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει.

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανώλη Αναγνωστάκη - ΜΙΛΩ - Μίκη Θεοδωράκη

Μαρία Φαραντούρη

Ένα ποίημα του Όσκαρ Ουάιλντ για το Κατάκολο

Ελλάς

Η θάλασσα είχε βαθύ γαλάζιο χρώμα, και ο ουρανός

έκαιγε ως οπάλιος λίθος στον αέρα.

Υψώσαμε τα πανιά - ό άνεμος φύσαγε καλώς

Από τους γαλάζιους τόπους που βρίσκονται ανατολικά.

Από την μουσκεμένη πλώρη εντόπισα με ανυπόμονο μάτι

τη Ζάκυνθο, κάθε ελαιώνα και μικρό κόλπο,

τον απότομο βράχο της Ιθάκης, του Λυκάονος τη χιονισμένη κορυφή,

κι όλους τους ανθόφωτους λόφους της Αρκαδίας.

Το ράπισμα του ιστίου στο κατάρτι,

Η ρυτίδωσις των υδάτων στα πλευρά,

Το κελάρυσμα του γέλιου των κοριτσιών στην πρύμνη,

οι μόνοι ήχοι: - Όταν άρχισε η Δύση να καίει,

κι ένας κόκκινος ήλιος πάνω από τη θάλασσα

Πάτησα πάνω στο έδαφος της Ελλάδος επιτέλους!

ΚΑΤΑΚΟΛΟ

Όσκαρ Ουάιλντ

Greece

The sea was sapphire coloured, and the sky

Burned like a heated opal through the air;

We hoisted sail; the wind was blowing fair

For the blue lands that to the eastward lie.

From the steep prow I marked with quickening eye

Zakynthos, every olive grove and creek,

Ithaca's cliff, Lycaon's snowy peak,

And all the flower-strewn hills of Arcady.

The flapping of the sail against the mast,

The ripple of the water on the side,

The ripple of girls' laughter at the stern,

The only sounds: - when 'gan the West to burn,

and a red sun upon the seas to ride,

I stood upon the soil of Greece at last!

KATAKOLO

Oscar Wilde

«... ήμουν σχεδόν δεκαέξι χρόνων όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι το θαύμα και το κάλλος της αρχαίας ελληνικής ζωής. Ξαφνικά, μου φάνηκε πως έβλεπα λευκές φιγούρες να ρίχνουν πορφυρές σκιές πάνω στις ηλιόλουστες παλαίστρες, ομάδες γυμνών νέων και νεαρών παρθένων να κινούνται μέσα σ’ ένα βαθύ γαλάζιο φόντο σαν να ήταν πάνω στη ζωφόρο του Παρθενώνα… Από αγάπη σε όλα αυτά, άρχισα να μελετώ ελληνικά με ενθουσιασμό και όσο πιο πολύ τα μελετούσα, τόσο περισσότερο μαγευόμουν… Από μικρός συνήθιζα να ταυτίζομαι με κάθε ξεχωριστό χαρακτήρα που διάβαζα στα βιβλία, αλλά, εκεί ανάμεσα στα δεκαπέντε με δεκαέξι, παρατήρησα, με κάποια απορία, ότι μου ήταν πιο εύκολο να με φαντάζομαι ως Αλκιβιάδη ή Σοφοκλή, παρά ως Αλέξανδρο ή Καίσαρα. »

Λυπιού - Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Έναν τόπο επινόησα

για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,

λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου,

ως τα κρυσταλλωμένα δάκρυα,

ως να βγουν οι νοσταλγίες, πανθηρούλες λευκές

που δαγκώνουν και τσούζούν οι δαγκωματιές τους.

Λυπιού λέω τον τόπο που επινόησα

για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,

μια κατάσταση που εντείνεται ακατάπαυστα

αφού όλα τα ωραιοποιημένα τοπία του τέλους

αρχίζουν να μυρίζουν μουχλιασμένα νερά

και καρπούς σάπιους.

[...]

Εδώ όλες οι αποτυχίες της νιότης

γίναν σιωπηλές πλατείες

τα κουτσουρεμένα πάθη, σύδεντρα σκοτεινά

κι οι τελευταίοι κακόμοιροι έρωτες

σκύλοι κακοταϊσμένοι που πλανιόνται στα σοκάκια.

Κάτι χειρότερο από γερατειά,

η χώρα τούτη κατοικείται από νιάτα αμεταχείριστα.

Στη Λυπιού κλαίω συνέχεια

από τότε που μου ’δειξες την αξία της λύπης.

Όχι, δεν είναι το αρνητικό της γονιμότητας

αλλά το θετικό της απουσίας...

[...]

Ας κλαίμε, λοιπόν, κι ας το λέμε χαρά

χαρά γιατί είμαστε ακόμη εδώ υποφέροντας.

[...]

Ό,τι χάνεις μένει μαζί σου για πάντα

κι η Λυπιού είναι μια χώρα που έφτιαξα

για να ’μαι πάντα ένα μ’ αυτά που’ χω χάσει

όταν πιάνουν εκείνα τ’ αβάσταχτα σούρουπα

κείνα τα άφωνα ξημερώματα

κι είναι σαν να περιμένεις το κουδούνι του σχολείου

να χτυπήσει, το μάθημα πάλι ν’ αρχίσει

μια ακόμη άσκηση πάνω σε άγνωστο θέμα.

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Λυπιού, Ποίηση 1963 - 2011 | εκδόσεις Καστανιώτη

Ο στίχος της ημέρας -Ελύτης

Άκου, άκου

Ποιος μιλεί στα νερά καί ποιος κλαίει – ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;

Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μ’ ακούς.

[Οδ. Ελύτης, Το Μονόγραμμα, Ίκαρος Αθήνα, 2008, σ.17-19]

https://athens2018.gr

Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου 

Οι ήρωες

Λέανδρος, Νίκος Εγγονόπουλος

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.

Γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα,

μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,

μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μέσ’ στο χώμα...

Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά.

Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη.

Γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά

κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι...

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.

Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται...

Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,

πετάν’ το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται...

Νίκος Γκάτσος

Η ποίηση ανήκει σε όποιον την έχει ανάγκη

Η ποίηση ανήκει

σε όποιον την έχει ανάγκη

Πάμπλο Νερούντα 

"il postino"

21 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

"Το γαϊτανάκι"

Αν όλα τα παιδιά της γης

Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ. 

 Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ. 

Θα 'ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα 'ρχόνταν τα λουλούδια
θα 'ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ!

Παγκόσμια Ημέρα Χορού 2013

Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού 

"International Dance Day"

καθιερώθηκε το 1982 

από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO. 

Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου, 

ημερομηνία γέννησης το 1727 του Ζαν-Ζορζ Νοβέρ, 

δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου.

Κάθε χρόνο το μήνυμα της Ημέρας 

αναλαμβάνει να συγγράψει

μία γνωστή προσωπικότητα του χώρου. 

Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού 

είναι να ενώσει όλους τους ασχολούμενους 

με την τέχνη της Τερψιχόρης, 

πέρα από πολιτικούς, 

πολιτισμικούς και ηθικούς φραγμούς.

Το επίσημο μήνυμα 
για τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Χορού 
ανέλαβε να συντάξει
 ο σπουδαίος χορογράφος 
Λιν Χουάι Μιν από την Ταϊβάν.                  

Το κείμενό του να αναφέρεται στον Μεγάλο Πρόλογο, 

από το «Βιβλίο των Τραγουδιών», 

μια ανθολογία κινεζικής ποίησης 

που χρονολογείται 

από τον 10ο έως τον 7ο αιώνα π.Χ..

Το επίσημο μήνυμα για την

                              Παγκόσμια Ημέρα του Χορού

                                                  29 Απριλίου 2013

 “Τα συναισθήματα ξυπνούν 

και παίρνουν μορφή με τις λέξεις.
Αν οι λέξεις δεν επαρκούν, μιλάμε με αναστεναγμούς.
Αν οι αναστεναγμοί δεν επαρκούν, τα τραγουδάμε.
Αν το τραγούδι δεν επαρκεί, 

τότε ασυνείδητα
τα χέρια μας τα χορεύουν 

και τα πόδια μας τους δίνουν τον ρυθμό».
Ο χορός είναι μια ισχυρή έκφραση. 

Μιλά στη γη και τον ουρανό. 

Μιλά για τη χαρά, τον φόβο και τις επιθυμίες μας. 

Ο χορός μιλά για το άυλο, 

μα αποκαλύπτει την ψυχική διάθεση του ανθρώπου 

και τις ιδιοσυγκρασίες και τους χαρακτήρες ενός λαού.

Όπως σε πολλούς πολιτισμούς στον κόσμο, 

οι αυτόχθονες στην Ταϊβάν χορεύουν σε κύκλο. 

Οι πρόγονοί τους πίστευαν ότι τα κακά πνεύματα 

θα έμεναν έξω από τον κύκλο. 

Με ενωμένα τα χέρια, 

μοιράζονται τη ζεστασιά ο ένας του άλλου

 και κινούνται στους παλμούς της κοινότητας.

 Ο χορός ενώνει τους ανθρώπους 

και ο χορός γεννάται στο σημείο εκμηδενίσεως. 

Οι κινήσεις χάνονται, καθώς γεννιούνται. 

Ο χορός υπάρχει μόνο εκείνη τη φευγαλέα στιγμή. 

Είναι πολύτιμος. 

Είναι μια μεταφορά της ίδιας της ζωής.

Σε αυτήν την ψηφιακή εποχή, 

οι κινούμενες εικόνες παίρνουν 

εκατομμύρια είδη μορφών. 

Είναι συναρπαστικές. 

Αλλά ποτέ δε θα καταφέρουν 

να αντικαταστήσουν τον χορό, 

 γιατί οι εικόνες δεν ανασαίνουν.

 
Ο χορός είναι μια γιορτή αφιερωμένη στη ζωή. 

Ελάτε, κλείστε την τηλεόρασή σας,

 σβήστε το κομπιούτερ σας 

και ελάτε να χορέψουμε. 

Εκφραστείτε μέσα από αυτό 

το θεϊκό και επιβλητικό όργανο, το σώμα μας. 

Ελάτε να χορέψουμε 

και ενωθείτε με τους λαούς 

στα κύματα των παλμών.

 Αδράξτε 

εκείνη την πολύτιμη και φευγαλέα στιγμή. 

Ελάτε να γιορτάσετε τη ζωή

 χορεύοντας.”

 Ο σπουδαίος Lin Hwai-min 

(χορογράφος, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής

 της ομάδας Cloud Gate Dance Theatre στην Ταϊβάν) 

έγραψε τι σημαίνει χορός για εκείνον.

  
 Το 1973 άτομα από διάφορες χώρες συγκεντρώθηκαν μέσα στο Μέγαρο της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι για να ιδρύσουν το Διεθνές Συμβούλιο Χορού CID. Η παγκόσμια οργάνωση για την τέχνη της Μουσικής λειτουργούσε ήδη από πολλά χρόνια, καθώς και η άλλη για το Θέατρο, οπότε ήταν φυσικό να προκύψει η ανάγκη για τον αντίστοιχο φορέα του Χορού.

    Τα ιδρυτικά μέλη προέρχονταν από το μπαλέτο και τον μοντέρνο χορό, οπότε τα επόμενα συνέχισαν να είναι διακεκριμένοι χορευτές, χορογράφοι και δάσκαλοι από αυτά τα είδη χορού, κυρίως ευρωπαίοι. Ο διάσημος γερμανός χορογράφος Kurt Jooss εξελέγη πρόεδρος.

    Πολύ αργότερα, από το 1999, έγιναν δεκτές προσωπικότητες από άλλες μορφές χορού: παραδοσιακός, σύγχρονος, τάγκο, ινδικός, θεραπευτικός, ανατολίτικος κ.ά. Τώρα μπορεί κανείς να πει ότι το CID είναι πραγματικά αντιπροσωπευτικό όσον αφορά τις χορευτικές γλώσσες, τις γεωγραφικές περιοχές και τις λειτουργίες. Οι ερευνητές συνεχίζουν να συμμετέχουν σε υψηλό ποσοστό: καθηγητές πανεπιστημίων, διδάκτορες, συγγραφείς βιβλίων, ιστορικοί. Οργανώσεις όπως ομοσπονδίες, περιφερειακές ενώσεις, τμήματα πανεπιστημίων, σύλλογοι ή τοπικές όμάδες είναι πάντα η σημαντικότερη κατηγορία μελών.

    Το πόρταλ του CID αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για κάθε έναν που δραστηριοποιείται στον χώρο - περιέχει τον πλήρη κατάλογο μελών καθώς και τα βιβλία που συνέγραψαν και τα περιοδικά που εκδίδουν. Το ευρύτερα χρησιμποιούμενο πρόγραμμα είναι το Παγκόσμιο Ευρετήριο του Χορού που περιέχει πάνω από 300,000 επαγγελματίες σε 200 χώρες, ένα μοναδικό επίτευγμα που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη τέχνη ή επιστήμη. Η Ημέρα του Χορού είναι το πλέον διαδεδομένο μας πρόγραμμα εφόσον γιορτάζεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

    Κάθε επαγγελματίας που δραστηριοποιείται γύρω από το χορό καλείται να υποβάλει αίτηση για να γίνει μέλος - οι υποψήφιοι γίνονται δεκτοί μετά από εξέταση του βιογραφικού τους ή μετά από πρόταση άλλου μέλους. Ο αριθμός μελών μεγαλώνει συνεχώς, και είναι δείγμα ζωτικότητας και ανοίγματος.

    Η Ημέρα του Χορού του 2013 είναι αφιερωμένη στην 40ή επέτειο της ίδρυσης του CID. Οσο το CID γίνεται δυνατότερο τόσο περισσότερο οι χορευτές θα αισθάνονται ενωμένοι και δυνατοί.

                                                                  Αλκης Ράφτης

                                           Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού CID

                                                                  UNESCO, Παρίσι

Χαρταετοί

…να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό

και χαρταετός για τον άνεμο,

ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

                                     Οδυσσέας Ελύτης

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός... 

Ύδρα  με χαρταετούς

 Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Χαρταετοί
Μίκης Θεοδωράκης

Το θαλασσινό τριφύλλι - Οδυσσέας Ελύτης

Το θαλασσινό τριφύλλι

Θέμης Τσιρώνης

Το θαλασσινό τριφύλλι

Μια φορά στα χίλια χρόνια

του πελάγου τα τελώνια

Μες στα σκοτεινά τα φύκια

μες στα πράσινα χαλίκια

Το φυτεύουνε και βγαίνει

πριν ο ήλιος ανατείλει

Το μαγεύουνε και βγαίνει

το θαλασσινό τριφύλλι

Κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει
    κι όποιος το 'βρει δεν πεθαίνει

Μια φορά στα χίλια χρόνια

κελαηδούν αλλιώς τ' αηδόνια

Δε γελάνε μήτε κλαίνε

μόνο λένε μόνο λένε:

-Μια φορά στα χίλια χρόνια

γίνεται η αγάπη αιώνια

Να 'χεις τύχη να 'χεις τύχη

κι η χρονιά να σου πετύχει

Κι από τ' ουρανού τα μέρη
    την αγάπη να σου φέρει

Το θαλασσινό τριφύλλι

ποιος θα βρει να μου το στείλει

Ποιος θα βρει να μου το στείλει

το θαλασσινό τριφύλλι.

 Ο ταχυδρόμος

Κάθε πρωί οπού ξυπνώ
τρέχω στην πόρτα και κοιτώ

Τρίτη Κυριακή Δευτέρα
κι άλλη μια χαμένη μέρα

Πάνε κι έρχονται ολοένα
τα βαπόρια και τα τρένα

Ταχυδρόμε ανάθεμα σε
μόνο εμένα δε θυμάσαι

Πιάνει ο κόσμος περιστέρια
κι εγώ μένω μ' άδεια χέρια

- Γράμμα τέτοιο δε λαβαίνεις
άδικα μην περιμένεις

Δεν σου το 'χουνε γραμμένο
κι αν σου το 'χουν πάει αλλού

Άλλος μένει εκεί που μένεις
και το δίνουνε αυτουνού

Ίσως να 'ναι και σταλμένο
σ' άνθρωπο του φεγγαριού

Ή και παραπεταμένο
σε μιαν άκρη τ' ουρανού.

 

Από το βιβλίο  

Οδυσσέας Ελύτης, 

Τα ρω του έρωτα
(συλλογή: Το θαλασσινό τριφύλλι)
εκδ. ύψιλον, 1986

 

Ο ΔΙΣΚΟΣ " ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ "

ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΛΙΝΟΥ ΚΟΚΟΤΟΥ

ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 1972

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού - Γιάννης Ρίτσος

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά...
Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ' το προσκεφάλι τους
ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο...
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά
της ηρεμίας και της γαλήνης...
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι...
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα..
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο...
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα...
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν...
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν...
Γι' αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες,
μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε..
κρυφά με το φεγγάρι...

 Το «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού» 

είναι ένα λυρικό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου,

που αναφέρεται στα παιδικά χρόνια. 

Είναι ένα  αφιέρωμα στα νιάτα, 

στη χαρά και στην ελευθερία.