Marina Satti - Ah THALASSA (Official Music Video)

Αχ θάλασσα, θάλασσά μου εσύ

Μέσα σου πάρε με για να πνιγώ

Χωρίς αγάπη δεν θέλω εδώ

Να ζήσω στη στεριά

Μα εσύ είσαι τόσο ατάραχη, θάλασσά μου

Γυαλί που καθρεφτίζεις πουλιά

Μα εγώ είμαι κύμα (ήσυχα νερά)

Αχ θάλασσα, θάλασσά μου

Εγώ για ένα θαύμα σου απόψε ζω

Με μια τρικυμία να βυθιστώ

Μες στο μαύρο βυθό

Μα εσύ είσαι τόσο ατάραχη, θάλασσά μου

Γυαλί που καθρεφτίζεις πάνω σού πουλιά

Μα εγώ είμαι κύμα

Η Μαρίνα Σάττι συνεργάζεται με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) για την υποστήριξη των παιδιών προσφύγων. Στο πλαίσιο αυτό, η Μαρίνα Σάττι και η Madhouse Records θα δωρίσουν τα έσοδά τους από το νέο βίντεο-κλιπ με τίτλο «Αχ, θάλασσα» για τα παιδιά που έχουν ανάγκη.

“Η ΔΕΝ” ή αλλιώς “Ένα κορίτσι που δεν θες”

Η ΔΕΝ, δεν έχει να μας διηγηθεί καμία ιστορία που να ξέρεις ήδη, ούτε καμία φοβερή ιστορία που δεν ξέρεις ή δεν έχει ήδη ακούσει.

Δεν είναι πριγκίπισσα σε κάστρο, γιατί δεν πιστεύει ότι υπάρχουν πριγκίπισσες και σίγουρα δεν είναι καουμπόισα σε φάρμα, γιατί δεν ζει σε χωριό ή στο Τέξας.

Η ΔΕΝ, δεν γνωρίζει ότι το φεγγάρι καμιά φορά μοιάζει με κίτρινη μπάλα στον ουρανό, γιατί δεν έχει παρατηρήσει ποτέ το φεγγάρι και δεν ξέρει ότι τα σύννεφα αλλάζουν το σχήμα τους όταν έχει αέρα, γιατί δεν έχει δει ποτέ σύννεφα να αλλάζουν σχήμα.

Ξέρει ότι ο ουρανός έχει χρώμα κόκκινο και όχι μπλε και καμιά φορά γεμίζει καπνούς.

Αυτό ξέρει η ΔΕΝ.

Η ΔΕΝ, δε ζει σε μέρος με μεγάλες πολυκατοικίες και δε ξέρει πως μοιάζει το μπαλκόνι σου, η κουζίνα ή το δωμάτιό σου. Εκεί που ζει έχει μόνο μεγάλες σκηνές με πολλούς ανθρώπους και δεν έχει σπίτια.

Η ΔΕΝ, δεν έχει δικό της δωμάτιο. Δεν έχει ράφια με βιβλία και παιχνίδια, ούτε ντουλάπες με αμέτρητα ρούχα και παπούτσια. Δεν έχει καν δικά της ρούχα και παπούτσια.

Αυτά που φοράει, δεν τα αγόρασε σε κάποιο μαγαζί με τη μαμά ή τον μπαμπά της.

Τα πήρε ένα πρωί μέσα από μια μαύρη σακούλα.

Αυτά βρήκε, αυτά πήρε η ΔΕΝ.

Η ΔΕΝ, δεν έχει φίλους.

Δεν ξέρει τι να τους πει.

Τα παιδιά γύρω της μιλάνε με λέξεις που δε καταλαβαίνει και έτσι δεν ξέρει τι λένε.

Παλιά είχε φίλους.

Τώρα, το παλιά αυτό δεν το θυμάται πια.

Η ΔΕΝ δεν λέγεται ΔΕΝ.

Άλλο όνομα έχει, αλλά το δικό της όνομα δεν είναι εύκολο να το πει κάποιος και έτσι όλοι τη φωνάζουν πια ΔΕΝ.

Δεν το συνηθίζει. Αλλά δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς.

Η ΔΕΝ, δεν κλαίει πολύ και δεν γελάει πολύ.

Σε κοιτάει με τα μεγάλα της μαύρα μάτια και μένει σιωπηλή.

Δεν ξέρουμε αν θέλει να πει ναι. Δεν ξέρουμε αν λέει απλά όχι.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ΔΕΝ καταλαβαίνουμε αν κάτι θέλει να πει.

Και αφού εμείς δεν καταλαβαίνουμε, δεν μιλάει η ΔΕΝ.

Η ΔΕΝ, δεν αγαπάει καθόλου τη θάλασσα. Δε θέλει να κάνει μακροβούτια το καλοκαίρι στην παραλία και δεν της αρέσει καθόλου να βάζει τα πόδια της στο νερό.

Η ΔΕΝ, δε θέλει να βλέπει βάρκες. Δεν της αρέσει η βόλτα με τη βάρκα.

Δεν είναι ωραίες οι βάρκες που έχουν μέσα τόσο κόσμο, έτσι λέει η ΔΕΝ.

Η ΔΕΝ, δεν έχει παιχνίδια σαν τα δικά σου. Δεν είναι χρωματιστά και φανταχτερά τα παιχνίδια της και δεν έχουν κουμπιά που τα πατάς και βγάζουν μουσική.

Η ΔΕΝ ίσως και να είχε τέτοια παιχνίδια παλιά, αλλά τώρα, το παλιά αυτό δεν το θυμάται πια.

Με μια χάρτινη κούτα παίζει η ΔΕΝ και καμιά φορά κρύβεται τόσο καλά εκεί μέσα που δεν την βλέπει κανείς.

Η ΔΕΝ δεν λέγεται ΔΕΝ. Άλλο όνομα έχει.

ΔΕΝ τη φωνάζουν όλοι από τότε που βρέθηκε εδώ.

Άκουγε άλλους να λένε όλο ΔΕΝ και αυτή τη λέξη έμαθε να λέει και να την καταλαβαίνουν.

Δεν έχετε χαρτιά.

Δεν καταλαβαίνω τι λες.

Δεν θα κάτσετε εδώ

Δεν έχουμε που να σας πάμε

Δεν έχει γονείς.

Δεν ξέρουμε τι θα γίνει με σας.

Δεν σας θέλουμε εδώ.

Δεν έχει άλλο χώρο.

Δεν ξέρω να κολυμπάω.

Δεν βλέπω τη μαμά μου.

Δεν ζει πια το παιδί. Πνίγηκε.

Δεν. Δεν. Δεν. Δεν.

Αυτή τη λέξη έμαθε πρώτα η ΔΕΝ.

Την άκουσε τόσες φορές που την έμαθε.

Αυτή τη λέξη είπε πρώτα όταν τη ρώτησαν πως τη λένε.

Έτσι, τη λένε πια ΔΕΝ.

Η ΔΕΝ, δεν έχει να μας διηγηθεί καμία ιστορία που να ξέρεις ήδη, ούτε καμία φοβερή ιστορία που δεν ξέρεις ή δεν έχει ήδη ακούσει.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για τη μουσική και τον χορό.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για την ησυχία και την σιωπή.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για την αγκαλιά της μαμάς.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για τούρτες γεμάτες σοκολάτα.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για τετράδια και βιβλία και τσάντες χρωματιστές.

Δεν έχει να μας πει τίποτα για αυτά.

Μόνο ΔΕΝ λέει όταν την ρωτάνε.

Μόνο ΔΕΝ και κουνάει το κεφάλι.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για τους δυνατούς κρότους.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για τον ουρανό που κοκκινίζει ξαφνικά.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για την κούκλα της που άφησε πίσω.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για σπίτια χαλασμένα.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για άλλους ανθρώπους στη θάλασσα.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά για τραβήγματα και κλάμματα.

Η ΔΕΝ έχει να μας πει πολλά.

Αλλά…

Μόνο ΔΕΝ λέει όταν την ρωτάνε.

Μόνο ΔΕΝ και κουνάει το κεφάλι.

Δεν έχει νόημα να μιλάς όταν δεν σε ακούνε.

Δεν έχει νόημα να μιλάς όταν οι άλλοι νιώθουν ασφαλείς.

Δεν έχει νόημα να μιλάς όταν δεν σε θέλουν.

Μόνο ΔΕΝ λέει όταν τη ρωτάνε.

Μόνο ΔΕΝ και κουνάει το κεφάλι.

Κατερίνα Ανωγιαννάκη

Φεβρουάριος, 2020

" Το κουτί του Σιλάν" της Άλκηστης Χαλικιά

Ο Σιλάν έχει φτάσει στην καινούργια πατρίδα από πολύ µακριά. Ζει  εδώ για λίγο καιρό µόνο. Κάθε πρωί, φεύγει από την δομή φιλοξενίας και πηγαίνει στο σχολείο έχοντας μαζί του το κουτί του που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Περνάει πολύ ωραία εκεί: παίζει με τα άλλα παιδιά, ζωγραφίζει, μαθαίνει μουσική, αλλά δεν αποκαλύπτει στους συμμαθητές του – όσο κι αν εκείνοι επιμένουν – τι έχει μέσα στο κουτί του.

Κανείς δεν ξέρει τι έχει µέσα, ούτε η δασκάλα του, ούτε οι συµµαθητές του. ∆εν µπορεί να τους το αποκαλύψει, νοµίζει πως δεν θα καταλάβουν. Το κουτί του Σιλάν δεν περιέχει παιχνίδια, ούτε δώρα, κρύβει, όµως, κάτι πολύ πιο δυνατό...

Όταν στο τέλος της ιστορίας, το περιεχόμενό του αποκαλύπτεται, οι φίλοι του Σιλάν, αλλά και οι αναγνώστες του βιβλίου θα νιώσουν μεγάλη συγκίνηση και θα πάρουν μεγάλη χαρά. 

 " Το κουτί του Σιλάν"  της Άλκηστης Χαλικιά 

φέρνει τους πολύ μικρούς αναγνώστες σε επαφή 

με ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα. 

Το κάνει με έναν πολύ όμορφο τρόπο

και αφήνει τον αναγνώστη με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο

και μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά... 

στην πατρίδα του Σιλάν... τουλάχιστον. 

Οι εικόνες της Ντανιέλας Σταματιάδη είναι εξαιρετικές.

Ένα πολύ όμορφο βιβλίο, 
από δύο βραβευμένες δημιουργούς

- που προσεγγίζει 
ένα από τα πιο καίρια ζητήματα των ημερών μας, 

με μεγάλη ευαισθησία και τρυφερότητα,
 αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας.

"Μελάκ. Μόνος" της Αργυρώς Πιπίνη

Ανάψανε φωτιά. Εμείς περιμένουμε. Η Νουρ κοιμάται.

Μας ξύπνησαν γιατί ήρθε η σειρά μας. Βάζουν τη Νουρ στη βάρκα.

Κλαίει.

"Μαμά μου, πού είσαι;" Οι βαρκάρηδες φωνάζουν.

«Πεινάει. Φοβάται. Προς βορράν.

Διψάει. Φοβάται. Προς βορράν.

Κρυώνει. Φοβάται. Προς βορράν.

Βαδίζει. Φοβάται. Προς βορράν.

Τρέμει. Φοβάται.

Τρέχει. Φοβάται.

Κλαίει. Φοβάται. Φοβάται».

Τι λένε οι βαρκάρηδες; Τι λένε; Δεν καταλαβαίνει. Φοβάται.

Οι άνθρωποι πετάνε κάτω τα πράγματά τους.

Εμείς δεν έχουμε πράγματα. Έχουμε μόνο την πετσέτα.

Σπρώχνουν τη βάρκα.

Ταξιδεύει. Φοβάται.

Περιμένει. Φοβάται. Κρυώνει. Φοβάται.

Ένα φως πέφτει πάνω τους. Φωνάζουν. Φοβάται.

Όλοι στη βάρκα φωνάζουν. Φοβάται.

Οι ψαράδες τους παίρνουν αγκαλιά.

Η Αργυρώ Πιπίνη έγραψε μια ιστορία που χωράει πολλές ιστορίες - φαίνεται απλή, ίσως γιατί παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο. Ο Αχιλλέας Ραζής της έδωσε τα ζώντα χρώματα και το σχήμα που της αρμόζει - αναλλοίωτα κι αυτά. Εμείς απλώς τα αναγνωρίζουμε γιατί πιο εύκολα γιατί βλέπουμε σε αυτά το Χαλέπι, τη Λέσβο, την Αθήνα 2016.

Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου  2017- Περιοδικό "www.oanagnostis.gr"

Επίσης, ο "Μελάκ" είναι στη λίστα των white ravens 2017!

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Το σκεπτικό:

Η μετανάστευση και η φυγή είναι μοτίβα που επανέρχονται στην Ιστορία της Ελλάδας και η θεματική αυτή έχει απασχολήσει επανειλημμένα την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή παιδικών βιβλίων. Τα τελευταία χρόνια, τα βιβλία αυτής της κατηγορίας έχουν εστιάσει στα παιδιά πρόσφυγες, ευαισθητοποιώντας τους αναγνώστες σε έννοιες όπως η ανεκτικότητα, η αποδοχή και η ενσωμάτωση.

Η ιστορία του Μελάκ δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Μελάκ είναι μόνος, φοβάται. Έχασε την πατρίδα του εξαιτίας του πολέμου και αναγκάστηκε να φύγει, παρέα με την μικρότερή του αδελφή. Η καταξιωμένη συγγραφέας Αργυρώ Πιπίνη ενεργοποιεί την ενσυναίσθηση των αναγνωστών εξοικειώνοντας με την εμπειρία του Μελάκ και τις απελπιστικές συνθήκες που αντιμετωπίζει, μέσα από μία ξεκάθαρη, καθηλωτική εξιστόρηση γεγονότων, την καίρια, γεμάτη αποχρώσεις χρήση της γλώσσας και το ευφυές εύρημα της συχνής εναλλαγής αφήγησης από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο.

Τα εκφραστικά εικαστικά πλάνα του Αχιλλέα Ραζή χρησιμοποιούν έντονα χρώματα και σύνθετες φωτοσκιάσεις ακολουθώντας το ξετύλιγμα του κειμένου – από την απελπισία και τον τρόμο στο λαμπύρισμα της ελπίδας. Το ασυνήθιστο μέγεθος του βιβλίου και η εξαιρετική ποιότητα του χαρτιού συμπληρώνουν την αισθητική αρτιότητα αυτού του ξεχωριστού εικονογραφημένου βιβλίου. #WRlist2017

Γράφει ο Απόστολος Πάππος για το βιβλίο:

  Το ταξίδι των προσφύγων για μια άλλη γη. Ο πόλεμος. Η φωτιά που καίει τα "σπαρτά" μιας ολόκληρης ζωής. Η πείνα. Το κρύο. Κι ο φόβος. Και ξανά αυτά τα τρία, με άλλη σειρά κάποιες φορές, το ίδιο έντονα ή και περισσότερο άλλες φορές.

   Το φευγιό από τα ερείπια και την οδύνη. Ο ερχομός στη θάλασσα και τις βάρκες. Μια γη απέναντι. Δεν έχει πόλεμο. Μάλλον θα είναι καλύτερα. Θα φτάσουν απέναντι; Ναι, θα φτάσουν. Αυτοί τα κατάφεραν. Σωσίβια, πετσέτες για κουβέρτες κι απέναντι ψαράδες που τους σηκώνουν από το νερό αγκαλιά για να τους αναδύσουν ξανά στη ζωή. Κάποιοι τους βοηθούν. Κουβέρτες, ρούχα, τρόφιμα, σπίτια. Και μια γυναίκα που μιλάει τη γλώσσα τους μαζεύει τα παιδιά και τους λέει παραμύθια. Εκείνο το βράδυ τους είπε για έναν γέρο που ο γιος του καβάλησε ένα άγριο άλογο και έσπασε το πόδι του. Ατυχία και συμφορά! Μια εβδομάδα αργότερα όλοι οι νέοι έφυγαν για τον πόλεμο. Ατυχία και συμφορά! Και που να ξέρεις ποια είναι η πραγματική ατυχία και ποια η εικονική συμφορά. Να ελπίζεις όμως. Μη ξεχνάς να ελπίζεις, να πάρει.

  Η Αργυρώ Πιπίνη, με λυρισμό και ποιητική λιτότητα, με μονολεκτικές προτάσεις που δρουν αφηγηματικά σαν ανάσες, συνεπικουρούμενη από την πραγματικά πολύ ιδιαίτερη εικονογράφηση του εικαστικού Αχιλλέα Ραζή, την ποιότητα χαρτιού αλλά και το ασυνήθιστο σχήμα του βιβλίου, δημιουργεί ένα ειλικρινές, ακριβές στις διαστάσεις του, λεύκωμα-οδοιπορικό που κόβει την ανάσα. Και το κάνει παρουσιάζοντας απλά μια ιστορία σαν όλες τις πραγματικές ιστορίες της φρίκης και του πολέμου, χωρίς υποκοριστικά, εκπτώσεις και μπανάλ πονοψυχιά.

   Στο ταξίδι της φυγής από τη φωτιά και σε εκείνο της άλλης γης που ελπίζεις, ευτυχώς δεν υπάρχει μόνο ο θάνατος κι ο χαμός, δεν υπάρχουν μόνο τα νεκρά σώματα. Υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι, από τους ψαράδες και απλούς πολίτες, μέχρι πιο οργανωμένες ομάδες ανθρώπων (δεν αναφέρομαι στις ΜΚΟ που ροκανίζουν χιλιάρικα δίχως να προσφέρουν επί της ουσίας) που δίνουν από την ψυχή τους, υποδέχονται αυτούς τους ανθρώπους, τους δείχνουν πως στη ζωή δεν υπάρχει μόνο ο εξτρεμισμός του πολέμου και των εξτρεμιστών αλλά και ένα άγριο άλογο που μπορεί να σου σπάσει το πόδι για να δεις κάτι άλλο, ίσως πιο μεγάλο.

   Η ιστορία "Η ατυχία και η ευλογία" ή "Ο γέρος και το άλογο" εμπεριέχεται στο βιβλίο συνομιλώντας ως μια διδακτική ιστορία στα πλαίσια μιας ταιριαστής διακειμενικότητας που  συμπληρώνει ουσιαστικά την ευρύτερη ιστορία και λειτουργεί σαν δυναμικό συγκείμενο.

   Ο Αχιλλέας Ραζής και η έκδοσης συνολικά θα σας κάνουν να σέρνετε τις παλάμες σας πάνω στο χαρτί των σελίδων πιστεύοντας ότι κάτι ανάγλυφο θα αγγίξετε, κάτι που σχεδόν έχει βγει έξω από το χαρτί. Πολύ όμορφη αίσθηση, σπάνια τη συναντάς πια σε picture book.

   Το βιβλίο για όσους αναρωτιούνται αν είναι για παιδιά ή μεγαλύτερους, θα το διαβάσω με τη νέα χρονιά στα πεντοεξάχρονά μου. Και δίχως να τρέμει το φυλλοκάρδι τους, θα συναισθανθούν άμεσα και λιτά, τι σημαίνει να ξεβολεύεσαι για τα καλά από τα αυτονόητά σου.

   Το βιβλίο εκδόθηκε υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR. The United Nation Refugee Agency). Από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

 πηγή: www.elniplex.com

 https://kaleidoscope.gr/el/blog/melak-monos-pappos-b1287.html

Σκηνές ελπίδας και φιλίας για τα παιδιά που φέρνει η θάλασσα

Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων στο πλαίσιο του Προγράμματος Εκπαίδευσης Προσφυγοπαίδων οργανώνει μια μεγάλη καλλιτεχνική γιορτή για τα παιδιά των προσφύγων.

Τα  Καλλιτεχνικά Σχολεία της Ελλάδας  (Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, Γέρακα Αττικής και Ηρακλείου Κρήτης) δημιούργησαν για τους πρόσφυγες συμμαθητές τους 

το μουσικοθεατρικό δρώμενο με τίτλο 

«ΣΚΗΝΕΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ 

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ». 

Μέσα από αφήγηση παραμυθιών,  μελοποιημένη ποίηση, προβολή ταινιών, θεατρικών και χορευτικών δρώμενων, εμπνευσμένων από την ελληνική παράδοση και το δύσκολο ταξίδι της προσφυγιάς, οι μαθητές των καλλιτεχνικών σχολείων μεταφέρουν τη δική τους ματιά για όσα τους φέρνουν πιο κοντά με εκείνα τα παιδιά «που φέρνει στην Ελλάδα η θάλασσα».

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων στο πλαίσιο του Προγράμματος της Εκπαίδευσης των Προσφύγων που δίνει την ευκαιρία στους μαθητές των καλλιτεχνικών σχολείων να παρουσιάσουν μέσα από τα εκφραστικά εργαλεία των παραστατικών τεχνών το δικό τους καλωσόρισμα στους μαθητές πρόσφυγες.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 9 Μαΐου και ώρα 15:00 στην Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.  Συνημμένα θα βρείτε πρόσκληση για την εκδήλωση.

Θα ήταν ιδιαίτερη τιμή και χαρά για το Υπουργείο η παρουσία σας στην εκδήλωση.

Π.Α για την παρουσία σας έως 5/5/17 στο

info-refugee-education@minedu.gov.gr

Επιτροπή Καλλιτεχνικών Σχολείων του ΥΠΠΕΘ​

Ομάδα Διαχείρισης, Συντονισμού και Παρακολούθησης της Εκπαίδευσης των Προσφύγων του ΥΠΠΕΘ

for the

Working Group on the Management, Coordination and Monitoring of the Refugee Education

of the Ministry of Education, Research and Religious Affairs

Μαρία Φραγκή, ΠΕ5-ΠΕ2

Καλλιτεχνικά Σχολεία

Διεύθυνση Σπουδών,Προγραμμάτων &Οργάνωσης Δ/θμιας Εκπαίδευσης

20 Ιουνίου - Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

 Το άγαλμα που κρύωνε

Συγγραφέας: Χρήστος Μπουλώτης

Εικονογράφηση: Φωτεινή Στεφανίδη

Εκδόσεις: Πατάκη, 1999

Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται 

στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο 

και στο οποίο πρωταγωνιστεί ένα άγαλμα 

που αναπαριστά ένα μικρό αγόρι 

με κάπα και ένα σκύλο στα χέρια. 

Η διευθύντρια του μουσείου, η κυρία Σέμνη, 

επειδή η προέλευση του αγάλματος 

είναι από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας 

και βρέθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, 

το βαφτίζει «το προσφυγάκι».  

Το άγαλμα κρυώνει

γιατί νοσταλγεί την πρώτη του πατρίδα,

 την Μικρά Ασία και γιατί μέσα στο μουσείο 

δεν ακούει ελληνικά μια και οι επισκέπτες είναι τουρίστες. 

Το άγαλμα που δεν έχει μαρμάρινη καρδιά, 

τα βράδια μαζί με τα άλλα αγάλματα του μουσείου 

περπατά στους διαδρόμους.

 Μια μέρα εμφανίζεται στο μουσείο η Γαλάτεια, 

μια καθαρίστρια που κι αυτή είναι πρόσφυγας 

και της οποίας τα μάτια από μαύρα 

τη στιγμή του ξεριζωμού έγιναν γαλάζια. 

Τραγουδάει προσφυγικά τραγούδια, 

πιάνει κουβέντα με το άγαλμα και συζητούν 

για τις χαμένες πατρίδες αλλά και τη λαχτάρα τους 

να ξαναγυρίσουν στον τόπο που γεννήθηκαν 

για να μυρίσουν το χώμα και τα λουλούδια του, 

να γευθούν τους καρπούς του. 

Ένα γαλάζιο πουλί που έχουν δει και οι δύο στο όνειρό τους 

εμφανίζεται στο άγαλμα και του δίνει κάθε φορά 

και ένα ρούχο από κάποιο νησί του Αιγαίου. 

Ο Λάμπης, ο γιος του νυχτοφύλακα 

που θέλει να γίνει γλύπτης, 

μπαίνει ένα βράδυ στο Μουσείο 

και γίνεται φίλος με το άγαλμα. 

Το γαλάζιο πουλί αναλαμβάνει 

να ικανοποιήσει την επιθυμία 

του αγάλματος και της Γαλάτειας 

και να τους ταξιδέψει πίσω στη Μικρασιατική γη.

 Η Γαλάτεια ράβει όλα τα ρούχα

 που το γαλάζιο πουλί είχε δώσει στο άγαλμα 

μαζί με το νυφικό της κυρίας Σέμνης 

και κάνει ένα σακούλι. 

Το άγαλμα και η Γαλάτεια μπαίνουν μέσα στο σακούλι 

και το γαλάζιο πουλί τους μεταφέρει με το ράμφος του. 

Το ταξίδι και η περιήγησή τους 

διαρκούν όλη τη νύχτα και επιστρέφουν το ξημέρωμα. 

Τα χρόνια περνούν αλλά το άγαλμα εξακολουθεί να κρυώνει 

γιατί συνεχίζει πάντα νοσταλγεί την πατρίδα του.
 

Συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου

είναι ο Χρήστος Μπουλώτης,  

που  εμπνεύστηκε το «άγαλμα που κρύωνε» 

από ένα αληθινό άγαλμα, το οποίο βρέθηκε το 1922 

στο Γεροντικό της Νύσσας (Μικρά Ασία) 

και μεταφέρθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο 

με την καταστροφή της Σμύρνης. 

Με αφορμή την καταγωγή του, 

το άγαλμα βαφτίστηκε «Μικρό Προσφυγάκι», 

ενώ η ηλικία του χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ.

"Οι πρόσφυγες δεν έχουν επιλογή. Ας τους βοηθήσουμε"

το μήνυμα του Μπαν Κι-Μουν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ

"Περισσότεροι από 42 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν εγκαταλείψει αναγκαστικά τα σπίτια και τις κοινότητες τους. Μόνο τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εγκατέλειψαν τις χώρες τους εξαιτίας ενός κύματος συγκρούσεων στην Ακτή Ελεφαντοστού, στη Λιβύη, στο Μάλι, στη Σομαλία, στο Σουδάν και στη Συρία. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι μόνο στατιστικές. Μιλάμε για άτομα και οικογένειες των οποίων οι ζωές ανατράπηκαν, των οποίων οι κοινότητες έχουν καταστραφεί και το μέλλον τους παραμένει αβέβαιο.

Στην Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σκεπτόμαστε τους πρόσφυγες και εντείνουμε την υποστήριξή μας προς αυτούς.

Το Αστερόσπιτο

    "Μεγαλόσωμοι αρματωμένοι άνθρωποι καταστρέφουν μια μακρινή πολιτεία. Τότε οι μικροί της κάτοικοι ξεκινούν ολομόναχοι μια μεγάλη πορεία για να βρουν μια νέα πατρίδα. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα όταν τη συναντούν και θέλουν να διηγηθούν στους κατοίκους της την ιστορία τους! Όμως αυτοί δεν έχουν καμιά όρεξη ν’ ακούσουν θλιβερές ιστορίες που έρχονται από τόσο μακριά.

      Τότε κλείνουν τα παιδιά σ’ ένα ψηλό γκρίζο κτίριο, τόσο ψηλό και τόσο γκρίζο που κανείς δε σηκώνει τα μάτια του να το κοιτάξει. Μα τα παιδιά δεν μπορούν να ζήσουν για πολύ σ’ αυτή τη φυλακή κι αποφασίζουν να δραπετεύουν.

      Πού θα πάνε; Από ποιον θα ζητήσουν βοήθεια για να μπορέσουν να πουν στους καινούριους ανθρώπους την ιστορία τους;"

Το Αστερόσπιτο είναι μια ιστορία για τον πόλεμο, το ρατσισμό, την επικοινωνία. Ένα ποιητικό κείμενο για την ανάγκη των ανθρώπων να μοιραστούν με τους άλλους τα βιώματά τους και να γίνουν αποδεκτοί.

Ποιος είπε ότι τα παιδικά βιβλία είναι μόνο για παιδιά; Μπορώ να γυρίζω ασταμάτητα στα αγαπημένα αναγνώσματα των παιδικών μου χρόνων. Μπορώ επίσης να φανταστώ ότι κι εσείς εξακολουθείτε να επανέρχεστε πότε πότε σε κάποια αγαπημένα βιβλία της παιδικής σας ηλικίας. Θεωρώ, επίσης, ότι η κατηγοριοποίηση των βιβλίων γίνεται για λόγους που επιβάλλει η αγορά και ότι η παιδική λογοτεχνία είναι  λογοτεχνία που απευθύνεται σε όλους μας. Έτσι όταν την περασμένη άνοιξη έκαναν δώρο στην κόρη μου το βιβλίο της Αλεξάνδρας Μητσιάλη «Το Αστερόσπιτο» το διάβασα αμέσως  με μεγάλο ενδιαφέρον.

Οι ήρωες του δεν είναι σούπερ ήρωες, δεν κάνουν μεγάλα κατορθώματα, δεν είναι παιδιά της διπλανής πόρτας. Δεν υπάρχουν στην ιστορία ούτε νεράιδες ούτε δράκοι ούτε φοβερά τέρατα. Ο χώρος όμως που εξελίσσεται, είναι εδώ, είναι δίπλα μας. Είναι η πόλη μας, η κωμόπολή μας, μια πόλη της στερεάς ή της νησιωτικής Ελλάδας.  Και μέσα σ΄ αυτό υπάρχουμε κι εμείς. Υπάρχουμε  εμείς,  η ασπρόμαυρη και γκρίζα καθημερινότητά μας και  όλα – οι καταστάσεις και τα πράγματα – που μας φαίνονται δεδομένα και ίδια.   
«Είναι πάντα τα γεγονότα που συμβαίνουν πολύ μακριά από μας, 
όσο μακριά νομίζουμε ότι είναι;» 
αναρωτιέται η συγγραφέας. Το βιβλίο είναι αισιόδοξο γιατί η ανατροπή τελικά γίνεται. Τα παιδιά παύουν να είναι αόρατα και λένε τελικά την ιστορία τους. Φεύγει το γκρίζο κι έρχεται το φως. Οι ήρωες , τελικά, βρίσκονται δίπλα μας  στην πραγματική ζωή, και αντιλαμβανόμαστε  ότι πίσω από την κάθε συμφορά ανατέλλει πάντοτε ένας μικρός αισιόδοξος ήλιος.

Το θέμα του βιβλίου της Αλεξάνδρας Μητσιάλη 

είναι επίκαιρο και  καυτό. Είναι το θέμα της αποδοχής, της  διαφορετικότητας. Είναι ένα θέμα της  εποχής μας που ενδιαφέρει και προβληματίζει τα παιδιά. Η αφήγηση είναι τρυφερή, η γραφή καθαρή  και η χρήση της ελληνικής γλώσσας άψογη. Είναι ένα βιβλίο που αφήνει μια παράξενη γλύκα και την ελπίδα ότι όλα, τελικά,  μπορούν να γίνουν καλύτερα . Είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει και εύχομαι στην Αλεξάνδρα Μητσιάλη να συνεχίσει με βιβλία που να αποτελούν αντίβαρο στις ιστορίες  καταιγιστικής δράσης και εξαντλητικής περιπέτειας.

«Άνθρωποι όλων των χωρών, διηγηθείτε τις ιστορίες σας» 
 είχε πει ο Ντάριο Φο όταν του έδωσαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Στοκχόλμη το 1997. Και ίσως ο μόνος τρόπος να αναζητήσουμε τις παγκόσμιες ρίζες μας και την ταυτότητά μας ως πολιτών του κόσμου είναι να ακούσουμε προσεκτικά όσα οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη έχουν να μας πουν για σκέψεις, ανάγκες και συναισθήματα που τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικά από τα δικά μας όσο νομίζουμε. Κι η λογοτεχνία εδώ μπορεί να παίξει το ρόλο της.

"Το Αστερόσπιτο" της Αλεξάνδρας Μητσιάλη στο Φεστιβάλ Ολυμπίας

"Μεγαλόσωμοι αρματωμένοι άνθρωποι καταστρέφουν μια μακρινή πολιτεία. Τότε οι μικροί της κάτοικοι ξεκινούν ολομόναχοι μια μεγάλη πορεία για να βρουν μια νέα πατρίδα. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα όταν τη συναντούν και θέλουν να διηγηθούν στους κατοίκους της την ιστορία τους! Όμως αυτοί δεν έχουν καμιά όρεξη ν’ ακούσουν θλιβερές ιστορίες που έρχονται από τόσο μακριά.

      Τότε κλείνουν τα παιδιά σ’ ένα ψηλό γκρίζο κτίριο, τόσο ψηλό και τόσο γκρίζο που κανείς δε σηκώνει τα μάτια του να το κοιτάξει. Μα τα παιδιά δεν μπορούν να ζήσουν για πολύ σ’ αυτή τη φυλακή κι αποφασίζουν να δραπετεύουν.

 Πού θα πάνε; Από ποιον θα ζητήσουν βοήθεια για να μπορέσουν  να πουν στους καινούριους ανθρώπους την ιστορία τους ;"

 ...γιατί νόμιζαν ότι τα δικά τους 
φαναράκια δε θα μπορούσαν 
ποτέ να σβήσουν... 


  

  Την ιστορία του  αστερόσπιτου  μοιράστηκε η Αλεξάνδρα Μητσιάλη στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 2009, 

με τα παιδιά του 2ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου ...

του Δημοτικού Σχολείου Επιταλίου και ...

του 1ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου.

 Η συγγραφέας άμεση και αληθινή μίλησε με πάθος στα παιδιά για την ειρήνη, τη διαφορετικότητα και την επικοινωνία, για τη σκληρότητα του πολέμου και τον τρόπο που τον βιώνουν τα παιδιά σε όλον τον κόσμο. Οι μαθητές των σχολείων ανταποκρίθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν μια σημαντική επικοινωνία εικόνων, λόγων και ψυχών. 

Το Αστερόσπιτο είναι ένα σπουδαίο βιβλίο . Ένα αληθινό μα συνάμα τρυφερό και αισιόδοξο βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο για την ανάγκη ν’ ακούσουμε τις ιστορίες των ανθρώπων και να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον κόσμο μας…