Oneironautics - Κατερίνα Ανδρέου

Πρωινά της παιδικής ηλικίας

μου ήρθαν στο μυαλό

καθώς κοιτούσα τα έργα

της Κατερίνας Ανδρέου.

Τότε που το όνειρο

δεν ξεχώριζε εύκολα από την πραγματικότητα.

Ξυπνώντας κοιτούσα τα χέρια μου,

πού είχαν πάει τα ωραία πράγματα που κρατούσα;

Κι αν έβλεπα εφιάλτες

έπρεπε κάποιος να με διαβεβαιώσει

ότι δεν ήταν αληθινοί, ότι

‘όνειρο ήταν και πάει’.
Μερικές εικόνες από τους

‘μαρκαδόρους σε χαρτί’

και τις

‘μικτές τεχνικές’

της Κατερίνας Ανδρέου

είναι εντελώς ονειρικές

 Τέρατα βγαίνουν από τη θάλασσα, 

ή εμφανίζονται στον πάτο μιας κατσαρόλας,

 παράξενα, ξεχειλωμένα, ονειρικά τέρατα, 

ορμάνε έξω από την οθόνη της τηλεόρασης,

 μπλέκονται στα φύλλα του καλαμποκιού, 

περιφέρονται γενικά πολύχρωμα, παράξενα, 

μερικές φορές αστεία, συχνά οικεία. 

Τέρατα που τελικά είναι άκακα, 

σαν κατοικίδια έτοιμα να τα υιοθετήσουμε.

 Ας ήταν όλες οι απειλές και οι φόβοι μας 

τόσο καλά σχεδιασμένοι και περιορισμένοι 

σε σώματα φολιδωτά και στόματα γεμάτα δόντια, 

μια χαρά θα τα αντιμετωπίζαμε, 

θα ξέραμε τι να κάνουμε, 

πώς να τα καλοπιάσουμε και να τα εξουδετερώσουμε, 

θα τα βγάζαμε στο τέλος βόλτα 

με το λουράκι στο χέρι…

Παρακολουθώ αρκετό καιρό τη δουλειά της Κατερίνας Ανδρέου, και συχνά μου προσφέρει τη λυτρωτική αποκάλυψη της άλλης όψης, της βαθύτερης των πραγμάτων, όπως συχνά θαυμάζω την τόλμη των συνειρμών της.

 Έχει ονομάσει την έκθεσή της 

Oneironautics. 

Κάτι σαν αργοναυτική εκστρατεία ονείρων δηλαδή.

Όπως λέει και η ίδια: 

Στα “συνειδητά όνειρα” 

συνειδητοποιούμε ότι ονειρευόμαστε 

και το εκμεταλλευόμαστε 

ώστε να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε 

χωρίς να ανησυχούμε για τις επιπτώσεις. 

Σαν να είμαστε ονειροναύτες, 

καθημερινά ταξιδεύουμε 

αναζητώντας τα υλικά 

μιας συνταγής για ζωή χωρίς φόβο.»

 

Προσοχή, το να ζωγραφίζεις όνειρα δεν είναι απλή υπόθεση. Το ονειρικό στοιχείο θέλει να ισορροπείς σε τεντωμένο καλλιτεχνικό σκοινί την τόλμη με την αλήθεια. Κι αυτό καταφέρνει η Κατερίνα στις εικόνες της. Χαρακτηριστική είναι αυτή που έχει διαλέξει για την αφίσα της έκθεσης: Αυτοπροσωπογραφία (νομίζω) της καλλιτέχνιδας καβάλα σε ένα αλογάκι της Παναγίας, σε χρώματα υποβλητικά και απολύτως πειστικά. Είναι η παιδική σκέψη που κάνει να διατυπωθεί μόλις μαθαίνεις το όνομα του εντόμου. Σε συγκρατεί ο συνδυασμός, κι αν  θυμώσει η Παναγία σχετικά με το αλογάκι της; Η Κατερίνα δεν δίστασε, βρήκε τον τρόπο που δαμάζονται τα συγκεκριμένα αλογάκια και εξημέρωσε το δικό της για να ταξιδέψει μαζί του.

 Η έκθεση είναι στην αίθουσα Μελάνυθρος, στο Παγκράτι κοντά στο Στάδιο, στην οδό Ζάππα 4.

Η έκθεση θα διαρκέσει ως την 1η Δεκεμβρίου.

Η Κατερίνα Ανδρέου είναι εικαστικός, πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών. Έχει εργαστεί ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων, σκιτσογράφος εντύπων και ψηφιακών διαφημίσεων, έχει οργανώσει πολλά  εργαστήρια κόμιξ για παιδιά και έχει παρουσιάσει εισήγηση με θέμα το graffiti στο πανελλήνιο συνέδριο τοιχογραφίας στη Σαντορίνη. Είναι εκπαιδευτικός κι έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.

της Άννας Δαμιανίδη

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=20042

Αγαπημένα παιδικά βιβλία - Άννα Δαμιανίδη

Ευκαιρία να τα αγαπήσουμε!

 

Αν ήμουνα δασκάλα

θα ήμουν πολύ χαρούμενη φέτος

που το υπουργείο καθυστερεί τη διανομή βιβλίων.

Θα είχα την ευκαιρία να ξεκινήσω μαθήματα

χωρίς αυτά τα τόσο μελετημένα και από τόσους πολλούς υπογεγραμμένα (έχετε προσέξει πόσους πολλούς

συγγραφείς έχει το καθένα;)

σχολικά.

Την πρώτη μέρα,

αν υποθέσουμε ότι είχα την Πρώτη Δημοτικού,

θα είχα πάρει μαζί μου το βιβλιαράκι

της Παυλίνας Παμπούδη που λέγεται

«Με το άλφα και το βήτα».

Ίσως και το αλφαβητάρι

που είχαμε στη δεκαετία του 60,

το οποίο τόσο αγαπήθηκε

ώστε κυκλοφόρησε ξανά κι έχει γίνει καλτ.

Τα παιδιά μου πριν πάνε στο Δημοτικό

το αντέγραφαν σελίδα- σελίδα,

τόσο τους άρεσε.

Θα το έδειχνα στους μαθητές

και θα ζητούσα να το αγοράσουν.

Ναι, να πάνε στα μαγαζιά

και να δώσουν πέντε ή δέκα ευρώ,

τόσο κάνουν αυτά τα βιβλία.

Όσο τρεις τυρόπιτες ή τέσσερα κρουασάν.

Υπολογίζοντας έτσι,

θα κάναμε και την αριθμητική μας.

Αν είχα Δευτέρα Δημοτικού

θα διάλεγα κάτι πιο δύσκολο,

μια ιστορία του Τριβιζά,

ή τις μεγαλύτερες ιστορίες της Παμπούδη.

 Δεν θα άφηνα να τελειώσει η χρονιά

χωρίς να διαβάσουμε με τα παιδιά τις σειρές

«Ιστορίες για γέλια και για χρώματα»

και «Δεκαπεντέμιση παράξενα παραμύθια»

(ενάμισι ευρώ το κάθε μικρό βιβλιαράκι).

Στην Τρίτη θα ξεκινούσα

τον Τρελαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα

και το «θείο Πλάτωνα» της Άλκης Ζέη.


Στην Τετάρτη θα δοκίμαζα 

το Μόγλη του Κίπλινγκ

και τη Μοβ ομπρέλα, πάλι της Άλκης Ζέη,

που είχε  κάνει τα δικά μου

να γελάσουνε μέχρι δακρύων σε αντίστοιχη ηλικία.

Πέμπτη και Έκτη θα περνάγαμε στα μεγάλα,

Χάρι Πότερ, αν δεν το είχαν όλα ξεκοκαλίσει ήδη,

τις «Μικρές κυρίες» της Λουίζας Μέι Άλκοτ,

τα πιο μεγαλίστικα της Άλκης Ζέη,

της Ζορζ Σαρρή,

κι ένα σωρό άλλα φυσικά,

τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό γράφω.

Κλασσική, καλή λογοτεχνία,

η συνταγή δεν αποτυγχάνει ποτέ.

Για τα άλλα μαθήματα, Φυσική, Ιστορία κλπ,

θα παράγγελνα τα καταπληκτικά εικονογραφημένα βιβλία που κυκλοφορούν για κάθε επιστημονικό θέμα.

Καθαρές εικόνες, απλά κείμενα,

συναρπαστική επαφή με τον κόσμο,

καμία σχέση με τα πολυσέλιδα

αλλά μίζερα βιβλία του Υπουργείου.

Είναι λίγο ακριβότερα, πέντε κρουασάν 

ή επτά κόκα-κόλες το καθένα.

Θα περνούσαμε έναν υπέροχο Σεπτέμβρη,

μέχρι να μας πάρουνε χαμπάρι…

 της Άννας Δαμιανίδη  από 

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=8684