Τάκης Σινόπουλος

Σε λίγες ημέρες γιορτάζουμε
 την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. 

Ο ποιητής Τάκης Σινόπουλος

γεννήθηκε σαν σήμερα, 17 Μαρτίου στην Αγουλινίτσα, το σημερινό Επιτάλιο.

από: Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Πύργου

Γυναίκες στα βαμπάκια - Βάσος Πουλόπουλος

" Ω οι καλές μου! Οι ξωμάχισσες, οι αγρότισσες χωρίς κλήρο, οι σταχομαζώχτρες του Παπαδιαμάντη και του Μιλλέ, οι σκληραγωγημένες γυναίκες της υπαίθρου που ύμνησε ο Νερούντα, οι γυναίκες του μόχθου που έζησαν χωρίς φροντίδα και αναγνώριση, κι ας κράτησαν σπίτι, ας ανάστησαν οικογένεια.

Ποια να πρωτοθυμηθείς!

Πάντα σε δεύτερο ρόλο, λιγοστές και οι δημόσιες φωτογραφίες τους. Τους χρωστάμε όλα αυτά που τους στερήσαμε. Πού είναι οι γλύπτες και οι λιθοξόοι;

Στη φωτογραφία μας από αριστερά: Κατίνα Λιβανοπούλου, Δημητρούλα Αβράμη (Μπαλάσκα), η πρόσφατα αποθανούσα Δημητρούλα Τσουραμάνη (Κανέλλου), η Γωγούλα Πασοθανάση (Τσουραμάνη), η Γραμματούλα Χρ. Τσουραμάνη και η αρχιεργάτισσα Παναγιώτα Φωτοπούλου, που πάταγε και έτρεμε η γης.

Η Παναγιώτα, ανατρέποντας τα στερεότυπα, λένε ότι στον τρύγο και στο σκάψιμο έπαιρνε αντρικό μεροκάματο! Όχι πάντα. Τις περισσότερες φορές στην δουλειά και στη ζωή έπεφτε θύμα.

Εδώ προς το τέλος της δεκαετίας του '60 στα βαμπάκια του Κόλβερη.

Φωτογραφία της Αλεξάνδρας Φωτοπούλου

Κείμενο του Βάσου Πουλόπουλου από τα "Επιταλιώτικα Νέα", αρ.Φ. 259

Τάκης Σινόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 29 Μαρτίου του 1917,

γεννήθηκε ο ποιητής Τάκης Σινόπουλος

στην Αγουλινίτσα, το σημερινό Επιτάλιο,

κωμόπολη του Ν. Ηλείας

«Σε αυτό το μεταίχμιο συνάντησα τον Ελπήνορα, την Ελένη, τον Ιάκωβο, τον Μπίλια, τον Φίλιππο, την Ιωάννα»

"Σπούδασα Ιατρική και με κούρασε.

Για αρκετό καιρό μου έδωσε μια αίσθηση του πραγματικού

ολότελα διαφορετική από ό,τι μέχρι τότες ένιωθα.

Αργότερα κατάλαβα πως ήταν ψεύτικη.

Κι αγάπησα την ποίηση.

Ποιητές "δύσκολοι" με βασάνισαν κατά καιρούς,

ο καθένας με τη δύναμή του."

Ο Καιόμενος - Τάκης Σινόπουλος

Στις 29 Μαρτίου του 1917, γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα (σημερινό Επιτάλιο του Νομού Ηλείας), ο ποιητής Τάκης Σινόπουλος.

Ο Καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Τάκης Σινόπουλος, 

 Μεταίχμιο Β΄

Τάκης Σινόπουλος

Ο Τάκης Σινόπουλος γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα Ηλείας το 1917,και ήταν πρωτότοκος γιος του φιλολόγου Γιώργου Σινόπουλου και της Ρούσας - Βενέτας το γένος Αργυροπούλου και βαφτίστηκε Πάικος. Το 1920 η οικογένεια Σινόπουλου εγκαταστάθηκε στον Πύργο Ηλείας. Εκεί γεννήθηκαν ο αδερφός του ποιητή Νούλης (Αθανάσιος) και οι δίδυμοι Παύλος και Μαρία. Στον Πύργο ο Σινόπουλος πέρασε τα μαθητικά του χρόνια και το 1934 έφυγε για την Αθήνα για να σπουδάσει ιατρική.

Είναι ο σημαντικότερος  ίσως ποιητής

της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς,

μεταφραστής και βιβλιοκριτικός.

Το 1934 δημοσίευσε το ποίημα «Προδοσία»

και το διήγημα «Η εκδίκηση του ταπεινού»

στην εφημερίδα «Νέα Ημέρα» του Πύργου.

Τον ίδιο χρόνο ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τελειόφοιτος κατά την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε για ένα μικρό διάστημα στο Λουτράκι, ως Λοχίας του Υγειονομικού.

Τον Ιανουάριο του 1945 επιστρατεύτηκε ως ανθυπίατρος και έμεινε ως το 1949, δηλαδή σ΄ όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου, αρχίζοντας, μάλιστα, και από τις φρικώδεις προαναγγελίες του, ο Σινόπουλος υπηρέτησε, υποχρεωτικά, στον κυβερνητικό στρατό και μάλιστα ως αξιωματικός – γιατρός.

Πέθανε στον Πύργο Ηλείας το 1981.

Ο καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

                                     

                                         Μεταίχμιο Β΄ (1957)