Συγγραφείς στα σχολεία στο 20ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους

Οι Συγγραφείς επισκέπτονται τα σχολεία 

στο 20ό  Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου

 Ολυμπίας  για Παιδιά και Νέους.  

Η Μαρία Σκιαδαρέση, η Αργυρώ Πιπίνη,

 η Αγγελική Δαρλάση,  ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος,

 ο Αλέξανδρος Στεφανίδης, η Ειρήνη Ρηνιώτη,

 η Έρικα Αθανασίου, ο Σπύρος Γιαννακόπουλος,

 ο Γιώργος Παναγιωτάκης, η  Άλκηστη Χαλικιά,

 η Άννα Δενδρινού, η  Σάντρα Ελευθερίου   

 επισκέπτονται σχολεία στον Πύργο, 

την Αμαλιάδα και άλλες περιοχές 

και συζητούν με μαθητές και εκπαιδευτικούς

 για την λογοτεχνία και για τα πράγματα του καιρού μας. 

" Το κουτί του Σιλάν" της Άλκηστης Χαλικιά

Ο Σιλάν έχει φτάσει στην καινούργια πατρίδα από πολύ µακριά. Ζει  εδώ για λίγο καιρό µόνο. Κάθε πρωί, φεύγει από την δομή φιλοξενίας και πηγαίνει στο σχολείο έχοντας μαζί του το κουτί του που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Περνάει πολύ ωραία εκεί: παίζει με τα άλλα παιδιά, ζωγραφίζει, μαθαίνει μουσική, αλλά δεν αποκαλύπτει στους συμμαθητές του – όσο κι αν εκείνοι επιμένουν – τι έχει μέσα στο κουτί του.

Κανείς δεν ξέρει τι έχει µέσα, ούτε η δασκάλα του, ούτε οι συµµαθητές του. ∆εν µπορεί να τους το αποκαλύψει, νοµίζει πως δεν θα καταλάβουν. Το κουτί του Σιλάν δεν περιέχει παιχνίδια, ούτε δώρα, κρύβει, όµως, κάτι πολύ πιο δυνατό...

Όταν στο τέλος της ιστορίας, το περιεχόμενό του αποκαλύπτεται, οι φίλοι του Σιλάν, αλλά και οι αναγνώστες του βιβλίου θα νιώσουν μεγάλη συγκίνηση και θα πάρουν μεγάλη χαρά. 

 " Το κουτί του Σιλάν"  της Άλκηστης Χαλικιά 

φέρνει τους πολύ μικρούς αναγνώστες σε επαφή 

με ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα. 

Το κάνει με έναν πολύ όμορφο τρόπο

και αφήνει τον αναγνώστη με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο

και μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά... 

στην πατρίδα του Σιλάν... τουλάχιστον. 

Οι εικόνες της Ντανιέλας Σταματιάδη είναι εξαιρετικές.

Ένα πολύ όμορφο βιβλίο, 
από δύο βραβευμένες δημιουργούς

- που προσεγγίζει 
ένα από τα πιο καίρια ζητήματα των ημερών μας, 

με μεγάλη ευαισθησία και τρυφερότητα,
 αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας.

"Αλάστρα-Το βιβλίο των δύο κόσμων"

Κάποιος είναι έξω!» Ένας θόρυβος είχε ακουστεί. Ένας µικρός γδούπος και µετά βήµατα και λαχανιασµένες ανάσες. Ο Χρήστος πετάχτηκε σαν σίφουνας από την πολυθρόνα του. (…). Η Βικτώρια σήκωσε το κεφάλι της από το βιβλίο. «Μίλα!» είπε µε σιγανή φωνή. «Είναι εκείνοι που φαντάζοµαι;» 

Όταν η Βικτώρια και ο Χρήστος μαθαίνουν ότι θα περάσουν μια ολόκληρη εβδομάδα από τις διακοπές τους στο σπίτι της προγιαγιάς τους, δε χαίρονται καθόλου. Και αυτό γιατί: 

α) το σπίτι βρίσκεται στη μέση ενός μακρινού σκοτεινού δάσους,

β) η προγιαγιά τους είναι κακότροπη και τρομακτική και 

γ) μέχρι τότε δε γνώριζαν καν ότι είχαν προγιαγιά!

Σύντομα, θα ανακαλύψουν κι άλλους λόγους για να ανησυχούν. Για παράδειγμα, μέσα στο σπίτι υπάρχει ένα απαγορευμένο βιβλίο που μοιάζει να γράφεται μόνο του κάθε βράδυ. Οι ήρωες αυτού του βιβλίου έχουν πολλές ομοιότητες με τον Χρήστο και τη Βικτώρια. Με τη διαφορά πως ζουν σε έναν παράξενο, μυθικό κόσμο, όπου μόλις έχει ξεσπάσει ένας φοβερός πόλεμος ανάμεσα στους ανθρώπους και στις τρεις φυλές των στοιχειών  – τα πλάσματα του Δάσους, της Θάλασσας και του Κάτω Κόσμου.

Άραγε, πού οδηγεί το πηγάδι σε σχήμα κλειδαρότρυπας που βρίσκεται έξω από το σπίτι; Ποια είναι η πραγματική ταυτότητα της προγιαγιάς τους και ποια η αποστολή της; Και το σημαντικότερο: Γίνεται κάποιος να μπει σε ένα βιβλίο ή να αλλάξει θέση με τα πρόσωπα που ζουν και αναπνέουν στις σελίδες του; 

Γιατί συµβαίνει, κάποτε, να ανοίγουµε ένα βιβλίο και κυριολεκτικά να µπαίνουµε µέσα στην ιστορία ή να ξεχύνεται εκείνη από τις σελίδες του και να έρχεται να µας βρει. Τότε αποκαλύπτεται τι είναι στ’ αλήθεια αυτό που νοµίζαµε για πηγάδι στην αυλή, ποια είναι η γυναίκα που γνωρίσαµε ως προγιαγιά και, κυρίως, ποιοι είµαστε εµείς οι ίδιοι. Ένα µυθιστόρηµα, δυο αντικριστοί κόσµοι, ένα ταξίδι: από τα ακριβά προάστια της σύγχρονης πόλης στο Μαύρο Νησί του κόσµου της Αλάστρας. Υπάρχει γυρισµός;

Παλιά, όταν η Βικτώρια έβρισκε ακόµη ενδιαφέρον στα παιδικά παραµύθια, της αρκούσε η σκέψη του λύκου ξαπλωµένου στο κρεβάτι της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας για να µείνει άγρυπνη όλη νύχτα. Και όµως, τώρα που ένας πραγµατικός λύκος, και µάλιστα δίχως νυχτικό, την τραβούσε από το µανίκι, η Βικτώρια έδειχνε µια αξιοθαύµαστη ψυχραιµία. Ούτε έκλαιγε, ούτε τσίριζε, ούτε χτυπιόταν. Μόνο έσερνε τα πόδια της βήµα το βήµα στα ξερά φύλλα, µε την καρδιά να χτυπά ξέφρενα, υπνωτισµένη θαρρείς από τα µάτια του ζώου που έκαιγαν σαν αναµµένα κάρβουνα µέσα στο λυκόφως.

Ο Χρήστος στην αρχή είχε µείνει άπραγος. Λες και δεν ήταν η δική του αδερφή στα δόντια του αγριµιού µα κάποια ηθοποιός, που έπαιζε σε σίριαλ της τηλεόρασης. Τόσο έξω από κάθε λογική τού φαινόταν αυτή η εικόνα που έβλεπε µε τα µυωπικά του µάτια. Όµως, όταν το ελεύθερο χέρι της Βικτώριας τεντώθηκε ικετευτικά προς το µέρος του, το µυαλό του καθάρισε. Πετάχτηκε πάνω, το έπιασε και προσπάθησε να την τραβήξει πίσω. Ο λύκος γρύλισε απειλητικά και τράβηξε ακόµη πιο δυνατά. Ο Χρήστος ένιωσε την παλάµη της αδερφής του να ιδρώνει και δεν τόλµησε να επιµείνει. Χαλάρωσε λοιπόν την αντίστασή του και αφέθηκε και εκείνος στις διαθέσεις του ζώου. Τους πήγαινε προς το γεφυράκι.

Μια συναρπαστική περιπέτεια που διαδραματίζεται σε δύο αντικριστούς κόσμους. Δυο κόσμους  με τα δικά τους μαγικά πλάσματα, τα δικά τους προβλήματα και τους δικούς τους αγώνες που πρέπει να δοθούν. 

"Γιλάν - Η πριγκίπισσα των φιδιών" της Μαρίας Σκιαδαρέση

Ο χρόνος βρισκόταν στην αρχή του και δεν υπήρχε ακόμα γραφή. Σε μια χώρα στο τέλος του κόσμου με το όνομα Τζεννέτ, όλα τα πλάσματα, που ακόμα δεν είχαν μόνο μία μορφή μα έπαιρναν όποια όψη επιθυμούσαν, ζούσαν αγαπημένα μεταξύ τους. Ώσπου μια μέρα, εντελώς ξαφνικά, η ζωή τους αλλάζει εξαιτίας της γνωριμίας της πριγκίπισσας Γιλάν με το βοσκό Κεμ. Η πριγκίπισσα ερωτεύεται το βοσκό, ενώ ο πρίγκιπας Κουρτ τη θέλει για γυναίκα του. Η αρρώστια μιας άλλης πριγκίπισσας, της κακομαθημένης Τσιρκίν, και η διάγνωση ενός παράξενου θεραπευτή, οδηγούν το βασιλιά Μεμρούτ σε ασυγχώρητη προδοσία. Ένας μάγος, οι σκοτεινές του δυνάμεις, μια συνωμοσία, η αγωνία ενός πατέρα για τη ζωή της κόρης του, μια ψεύτικη είδηση για απαγωγή κι ένας πόλεμος που αναστατώνει τρία βασίλεια και που ύστερα από πολλές περιπέτειες αποφεύγεται, συνθέτουν αυτή την ιστορία, βασισμένη σ' έναν πανάρχαιο μύθο της Ανατολής.

Στις χώρες της Ανατολής, εδώ και αιώνες, οι άνθρωποι αφηγούνται τα κατορθώματα της Σαχμαράν, της θρυλικής βασίλισσας των φιδιών. Σ’ αυτό τον θρύλο βασίστηκε τούτη η αλληγορική αφήγηση, που μιλάει για την εξουσία και τη διαχείρισή της, τον έρωτα, τον θάνατο, τη φιλαργυρία και γενικότερα τις ανθρώπινες σχέσεις όχι μόνο στα παιδιά, μεγάλα ή μικρά, αλλά και στους ενήλικες, που ξέρουν καλά πως μέσα σ’ ένα παραμύθι μπορούν να βρουν το νόημα της ζωής.

Μια ιστορία από τότε που τα πλάσματα του κόσμου δεν είχαν μονάχα μια μορφή, μα άλλαζαν κατά τις περιστάσεις όψη, σχήμα και μέγεθος.

Ο συγγραφέας Χρήστος Δημόπουλος στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου

Την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017, ο συγγραφέας Χρήστος Δημόπουλος επισκέφθηκε το 6ο Δημοτικό Σχολείο Πύργου.

Συνάντησε τους μαθητές της Γ’ και της ΣΤ΄ τάξης

του σχολείου και τους παρουσίασε το βιβλίο του

 «Η έβδομη Καρυάτιδα»,

που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες

από τις εκδόσεις Ψυχογιός

με εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου.

  Ο συγγραφέας δέχτηκε ερωτήσεις για το βιβλίο του 

και συζήτησε για ώρες μαζί τους. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, μίλησαν αρκετά 

για την εκπομπή της ΕΡΤ "Ουράνιο τόξο" 

και για τον καθηγητή Ήπιο Θερμοκήπιο. 

Η επίσκεψη τελείωσε με κατασκευές 

που έκαναν οι μαθητές 

 ακολουθώντας τις οδηγίες του.

"Μελάκ. Μόνος" της Αργυρώς Πιπίνη

Ανάψανε φωτιά. Εμείς περιμένουμε. Η Νουρ κοιμάται.

Μας ξύπνησαν γιατί ήρθε η σειρά μας. Βάζουν τη Νουρ στη βάρκα.

Κλαίει.

"Μαμά μου, πού είσαι;" Οι βαρκάρηδες φωνάζουν.

«Πεινάει. Φοβάται. Προς βορράν.

Διψάει. Φοβάται. Προς βορράν.

Κρυώνει. Φοβάται. Προς βορράν.

Βαδίζει. Φοβάται. Προς βορράν.

Τρέμει. Φοβάται.

Τρέχει. Φοβάται.

Κλαίει. Φοβάται. Φοβάται».

Τι λένε οι βαρκάρηδες; Τι λένε; Δεν καταλαβαίνει. Φοβάται.

Οι άνθρωποι πετάνε κάτω τα πράγματά τους.

Εμείς δεν έχουμε πράγματα. Έχουμε μόνο την πετσέτα.

Σπρώχνουν τη βάρκα.

Ταξιδεύει. Φοβάται.

Περιμένει. Φοβάται. Κρυώνει. Φοβάται.

Ένα φως πέφτει πάνω τους. Φωνάζουν. Φοβάται.

Όλοι στη βάρκα φωνάζουν. Φοβάται.

Οι ψαράδες τους παίρνουν αγκαλιά.

Η Αργυρώ Πιπίνη έγραψε μια ιστορία που χωράει πολλές ιστορίες - φαίνεται απλή, ίσως γιατί παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο. Ο Αχιλλέας Ραζής της έδωσε τα ζώντα χρώματα και το σχήμα που της αρμόζει - αναλλοίωτα κι αυτά. Εμείς απλώς τα αναγνωρίζουμε γιατί πιο εύκολα γιατί βλέπουμε σε αυτά το Χαλέπι, τη Λέσβο, την Αθήνα 2016.

Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου  2017- Περιοδικό "www.oanagnostis.gr"

Επίσης, ο "Μελάκ" είναι στη λίστα των white ravens 2017!

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Το σκεπτικό:

Η μετανάστευση και η φυγή είναι μοτίβα που επανέρχονται στην Ιστορία της Ελλάδας και η θεματική αυτή έχει απασχολήσει επανειλημμένα την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή παιδικών βιβλίων. Τα τελευταία χρόνια, τα βιβλία αυτής της κατηγορίας έχουν εστιάσει στα παιδιά πρόσφυγες, ευαισθητοποιώντας τους αναγνώστες σε έννοιες όπως η ανεκτικότητα, η αποδοχή και η ενσωμάτωση.

Η ιστορία του Μελάκ δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Μελάκ είναι μόνος, φοβάται. Έχασε την πατρίδα του εξαιτίας του πολέμου και αναγκάστηκε να φύγει, παρέα με την μικρότερή του αδελφή. Η καταξιωμένη συγγραφέας Αργυρώ Πιπίνη ενεργοποιεί την ενσυναίσθηση των αναγνωστών εξοικειώνοντας με την εμπειρία του Μελάκ και τις απελπιστικές συνθήκες που αντιμετωπίζει, μέσα από μία ξεκάθαρη, καθηλωτική εξιστόρηση γεγονότων, την καίρια, γεμάτη αποχρώσεις χρήση της γλώσσας και το ευφυές εύρημα της συχνής εναλλαγής αφήγησης από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο.

Τα εκφραστικά εικαστικά πλάνα του Αχιλλέα Ραζή χρησιμοποιούν έντονα χρώματα και σύνθετες φωτοσκιάσεις ακολουθώντας το ξετύλιγμα του κειμένου – από την απελπισία και τον τρόμο στο λαμπύρισμα της ελπίδας. Το ασυνήθιστο μέγεθος του βιβλίου και η εξαιρετική ποιότητα του χαρτιού συμπληρώνουν την αισθητική αρτιότητα αυτού του ξεχωριστού εικονογραφημένου βιβλίου. #WRlist2017

Γράφει ο Απόστολος Πάππος για το βιβλίο:

  Το ταξίδι των προσφύγων για μια άλλη γη. Ο πόλεμος. Η φωτιά που καίει τα "σπαρτά" μιας ολόκληρης ζωής. Η πείνα. Το κρύο. Κι ο φόβος. Και ξανά αυτά τα τρία, με άλλη σειρά κάποιες φορές, το ίδιο έντονα ή και περισσότερο άλλες φορές.

   Το φευγιό από τα ερείπια και την οδύνη. Ο ερχομός στη θάλασσα και τις βάρκες. Μια γη απέναντι. Δεν έχει πόλεμο. Μάλλον θα είναι καλύτερα. Θα φτάσουν απέναντι; Ναι, θα φτάσουν. Αυτοί τα κατάφεραν. Σωσίβια, πετσέτες για κουβέρτες κι απέναντι ψαράδες που τους σηκώνουν από το νερό αγκαλιά για να τους αναδύσουν ξανά στη ζωή. Κάποιοι τους βοηθούν. Κουβέρτες, ρούχα, τρόφιμα, σπίτια. Και μια γυναίκα που μιλάει τη γλώσσα τους μαζεύει τα παιδιά και τους λέει παραμύθια. Εκείνο το βράδυ τους είπε για έναν γέρο που ο γιος του καβάλησε ένα άγριο άλογο και έσπασε το πόδι του. Ατυχία και συμφορά! Μια εβδομάδα αργότερα όλοι οι νέοι έφυγαν για τον πόλεμο. Ατυχία και συμφορά! Και που να ξέρεις ποια είναι η πραγματική ατυχία και ποια η εικονική συμφορά. Να ελπίζεις όμως. Μη ξεχνάς να ελπίζεις, να πάρει.

  Η Αργυρώ Πιπίνη, με λυρισμό και ποιητική λιτότητα, με μονολεκτικές προτάσεις που δρουν αφηγηματικά σαν ανάσες, συνεπικουρούμενη από την πραγματικά πολύ ιδιαίτερη εικονογράφηση του εικαστικού Αχιλλέα Ραζή, την ποιότητα χαρτιού αλλά και το ασυνήθιστο σχήμα του βιβλίου, δημιουργεί ένα ειλικρινές, ακριβές στις διαστάσεις του, λεύκωμα-οδοιπορικό που κόβει την ανάσα. Και το κάνει παρουσιάζοντας απλά μια ιστορία σαν όλες τις πραγματικές ιστορίες της φρίκης και του πολέμου, χωρίς υποκοριστικά, εκπτώσεις και μπανάλ πονοψυχιά.

   Στο ταξίδι της φυγής από τη φωτιά και σε εκείνο της άλλης γης που ελπίζεις, ευτυχώς δεν υπάρχει μόνο ο θάνατος κι ο χαμός, δεν υπάρχουν μόνο τα νεκρά σώματα. Υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι, από τους ψαράδες και απλούς πολίτες, μέχρι πιο οργανωμένες ομάδες ανθρώπων (δεν αναφέρομαι στις ΜΚΟ που ροκανίζουν χιλιάρικα δίχως να προσφέρουν επί της ουσίας) που δίνουν από την ψυχή τους, υποδέχονται αυτούς τους ανθρώπους, τους δείχνουν πως στη ζωή δεν υπάρχει μόνο ο εξτρεμισμός του πολέμου και των εξτρεμιστών αλλά και ένα άγριο άλογο που μπορεί να σου σπάσει το πόδι για να δεις κάτι άλλο, ίσως πιο μεγάλο.

   Η ιστορία "Η ατυχία και η ευλογία" ή "Ο γέρος και το άλογο" εμπεριέχεται στο βιβλίο συνομιλώντας ως μια διδακτική ιστορία στα πλαίσια μιας ταιριαστής διακειμενικότητας που  συμπληρώνει ουσιαστικά την ευρύτερη ιστορία και λειτουργεί σαν δυναμικό συγκείμενο.

   Ο Αχιλλέας Ραζής και η έκδοσης συνολικά θα σας κάνουν να σέρνετε τις παλάμες σας πάνω στο χαρτί των σελίδων πιστεύοντας ότι κάτι ανάγλυφο θα αγγίξετε, κάτι που σχεδόν έχει βγει έξω από το χαρτί. Πολύ όμορφη αίσθηση, σπάνια τη συναντάς πια σε picture book.

   Το βιβλίο για όσους αναρωτιούνται αν είναι για παιδιά ή μεγαλύτερους, θα το διαβάσω με τη νέα χρονιά στα πεντοεξάχρονά μου. Και δίχως να τρέμει το φυλλοκάρδι τους, θα συναισθανθούν άμεσα και λιτά, τι σημαίνει να ξεβολεύεσαι για τα καλά από τα αυτονόητά σου.

   Το βιβλίο εκδόθηκε υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR. The United Nation Refugee Agency). Από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

 πηγή: www.elniplex.com

 https://kaleidoscope.gr/el/blog/melak-monos-pappos-b1287.html

Τι κάνουν τα πρωτάκια; - Αντιόπη Φραντζή

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για τη Νεφέλη. 

Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στην Πρώτη τάξη.

Κι ενώ όλα μοιάζουν δύσκολα και τρομακτικά, 

κάτι αναπάντεχο συμβαίνει, 

που θα κάνει τη μικρή να φύγει στο σχόλασμα 

μ’ ένα πλατύ χαμόγελο...

Μια όμορφη ιστορία της Αντιόπης Φραντζή,

 για τα συναισθήματα που βιώνουν τα πρωτάκια

 με την αρχή της σχολικής χρονιάς 

και την ομαλή ένταξή τους  στο σχολικό περιβάλλον.