Μήνυμα 2003

Το μήνυμα

 της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου 2003

 

 Για το έτος 2003, το Ε.ΚΕ.ΒΙ. 

 σε συνεργασία με την Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ) 

και τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 

τύπωσε με ελληνικούς τίτλους την αφίσα και ετοίμασε φυλλάδιο 

με το μήνυμα που προετοιμάζει κάθε χρόνο και μια άλλη χώρα. 

Το υλικό αυτό, που εφέτος επιμελήθηκε η Βραζιλία, 

θα αποσταλεί από το Ε.ΚΕ.ΒΙ. σε 1.000 περίπου σχολεία και σε βιβλιοθήκες

 σε όλη την Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου 2004 

θα έχει ιδιαίτερα πανηγυρικό χαρακτήρα για τη χώρα μας,

 καθώς την προετοιμασία του μηνύματος έχει αναλάβει η Ελλάδα.

Μήνυμα 2002

Μήνυμα 

για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Η σκάλα με τα βιβλία

2002 Maria Blazejovsky

Το μικρό κορίτσι καθόταν σ' έναν κήπο. 
Ήταν όμορφος εκείνος ο κήπος, 
αλλά τον έκλεινε ολόγυρα ένας κήπος ψηλός.  
Μόνο του ήταν το κοριτσάκι. 
 Μην με ρωτάτε πώς βρέθηκε εκεί, 
ούτε ποιος το φρόντιζε και ποιος του έφερνε φαγητό. 
Δεν ξέρω. Βρισκόταν στον κήπο εκείνο και ένιωθε μοναξιά.
 «Κάπου στον τοίχο πρέπει να υπάρχει μια πόρτα», σκεφτόταν. 
Περπάτησε αργά κατά μήκος του τοίχου, 
ψηλαφώντας τις πέτρες, 
αλλά δε βρήκε ούτε μία χαραμάδα, 
ούτε μία ρωγμή, ούτε ένα άνοιγμα. 
Χτύπησε τον τοίχο εδώ κι εκεί. 
Παντού ο  ίδιος  ήχος  ακουγόταν.
Η μικρούλα  κάθισε  κάτω από τον τεράστιο δέντρο στη μέση του κήπου. 
Ψηλά στον ουρανό πετούσε ένα σμάρι πουλιά.
Ξάφνου ένα βιβλίο βρέθηκε  δίπλα της.
 Στην πρώτη σελίδα ήταν ένα γραμμένο μεγάλο Α
 και δίπλα του μια αρκούδα, ένα αλεξίπτωτο κι ένα αρνάκι.
 Στην επόμενη σελίδα υπήρχε ένα Β 
με ένα βιβλίο, ένα βατράχι και ένα βερίκοκο με κόκκινα μάγουλα.

 

Όταν το κορίτσι είχε μάθει
 όλα τα γράμματα του αλφαβήτου 
ένα δεύτερο βιβλίο ήρθε δίπλα της πετώντας , 
έπειτα ένα τρίτο, ένα τέταρτο, ένα πέμπτο ... 
Ξεφύλλισε τα βιβλία. 
Κάθε βιβλίο έχει ένα διαφορετικό θρόισμα. 
Τα μύρισε. Κάθε βιβλίο είχε τη δική του μυρωδιά.

Στην αρχή η κοπέλα διάβαζε μόνο τα γράμματα. 
Έπειτα τα γράμματα άρχισαν να σχηματίζουν λέξεις, 
οι  λέξεις να φτιάχνουν  φράσεις, 
οι φράσεις να δημιουργούν ιστορίες.

Μήνυμα 2001

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2001

Στις 2 του Απρίλη γιορτάζεται

 η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου,

με το μήνυμα «Τα βιβλία έχουν τα πάντα».

Η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα

επέλεξε τη συγκεκριμένη ημερομηνία το 1966,

προς τιμή των γενεθλίων

του μεγάλου Δανού παραμυθά 
Χανς Κρίστιαν Αντερσεν.

Εκτοτε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό

εθνικό παράρτημα της οργάνωσης

ετοιμάζει το μήνυμα και την αφίσα

που διανέμεται σε όλο τον κόσμο.

Για το 2001, το σχετικό υλικό 
ετοίμασε το ουγγρικό τμήμα.

Το μήνυμα έγραψε

η Ουγγαρέζα συγγραφέας 
Εύα Γιανικόφσκι.

Την αφίσα φιλοτέχνησε

η Κριστίνα Ρενουί, 
εικονογράφος παιδικών βιβλίων.

11 Δεκεμβρίου - Παγκόσμια ημέρα παιδιού

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα
δούλεψε και συ.
Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
το παιδί: ζωή.
Τίποτ’ άλλο, Ζωή.
Ζύμωνε στη σκάφη
πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί
ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή
για το παιδί.
Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ δάκρυ
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαηδεί
για το παιδί.
Τούτη είναι η ζωή μας
τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο
γέλα κλάψε, πες ό,τι θες
Το παιδί ζωή: ζωή
τίποτ’ άλλο!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

 

11 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια ημέρα παιδιού

Μ. Αναγνωστάκης, «Στο παιδί μου»:

 “Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

 και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί

για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια.

Τώρα τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ

 λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι

του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω

ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά…”!

 

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμβρίου του 1989, πρόσφερε ένα νέο ορισμό για την παιδική ηλικία με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ήταν ο προάγγελος για σημαντικές προόδους στην πραγμάτωση των δικαιωμάτων των παιδιών στην επιβίωση, την υγεία και την εκπαίδευση μέσω της παροχής των στοιχειωδών αγαθών και υπηρεσιών. Επιπλέον, η αυξανόμενη αναγνώριση της ανάγκης να δημιουργήσουμε ένα προστατευτικό περιβάλλον για να θωρακίσουμε τα παιδιά απέναντι στην εκμετάλλευση, την κακοποίηση και τη βία.

 

Ειρήνη - Γ. Ρίτσος

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα
είναι η ειρήνη. Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο
μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
και οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού
που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές
κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που ‘καψε η πυρκαγιά
δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κι οι νεκροί μπορούν να γείρουν στον πλευρό τους
και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο
δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα
σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός,
γιορτάζοντας τα μάτια μας
με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι ειρήνη.
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα
κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει,
τότε που τα στάχυα γέρνουν το ‘να στ’ άλλο λέγοντας:
το φως, το φως
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως,
είναι η ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο,
είναι η ειρήνη.
Τότε που η μέρα που πέρασε,
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε,
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδυ
κι είναι μια κερδισμένη μέρα κι ένας δίκαιος ύπνος,
που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ’ τις γωνιές του χρόνου,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ’ αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφές μου, – όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε.
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε,
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθιές αυλακιές σ’ όλη τη γη,
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη.
Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.
Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα,
είναι η ειρήνη.
Αδέρφια,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος
με όλα τα όνειρά μας
Δώστε τα χέρια αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.

«Ονειροφύλακες» - Αγγελική Δαρλάση

Η Αγγελική Δαρλάση,

επισκέφτηκε το Δημοτικό Σχολείο Επιταλίου.

Συναντήθηκε και μίλησε με μαθητές

της Γ΄και της ΣΤ΄Δημοτικού

και τους παρουσίασε το βιβλίο της :

« Ονειροφύλακες».

Η  συγγραφέας ήταν άμεση, ζεστή και κατανοητή.  

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν

πολύ ενδιαφέρουσα

και βοήθησε τους μικρούς μαθητές

να καταλάβουν ότι με τη δύναμη της θέλησης μπορούμε να καταφέρουμε 

ότι οι άλλοι θεωρούν πολλές φορές ακατόρθωτο 

και ότι η κάθε μέρα μας 

μπορεί να γίνει πολύ ενδιαφέρουσα 

και γιατί όχι μαγική 

όταν ονειρευόμαστε.
......................................................

Άραγε υπάρχει κανείς,

σε έναν άλλο χώρο και χρόνο,

που φυλάει τα όνειρα μας;

Μπορεί...

Μπορεί σε μια χώρα πολύ μακρινή,

πέρα από τα όρια του κόσμου που ξέρουμε,

χαμένη στα βάθη του μυαλού

και ξεχασμένη στην απεραντοσύνη της καρδιάς,

χώρα που κανένας χάρτης δεν τη σημειώνει,

να υπάρχουν... ονειροφύλακες.

Ονειροφύλακες με μεγάλα και δυνατά, γυάλινα φτερά,

για να ταξιδεύουν τα όνειρα μας ψηλά

σε ονειρόδρομους μαγικούς.

Στη Χώρα των Ονειροφυλάκων γεννιέται κι η Έρση,

που το όνομα της σημαίνει δροσοσταλίδα.

Η Έρση όμως γεννιέται αδύναμη

κι έχει μικρά κι ασθενικά φτερά.

Θα καταφέρει να επιβιώσει;

Μήπως κάποιο παιδί στις Χώρες των Ανθρώπων

μείνει δίχως όνειρα εξαιτίας της «αδυναμίας» της;

Οι «Ονειροφύλακες» είναι ένα παραμύθι

που μοιάζει με τη ζωή.

Ένα παραμύθι για παιδιά και μεγάλους,

που θέλουν να προσθέτουν στην καθημερινότητα

άρωμα και γεύση ονείρου.

Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το 

Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου

2007