Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Μέσα από το φακό του Μπουασονά - Αριστουργηματικές φωτογραφίες μιας απλής και ήσυχης Ελλάδας (1903-1930)




1. Μέσα από το φακό του Μπουασονά

Ο  Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas 
είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος 
που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο,
 από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. 

Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο 
και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. 
Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. 
Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό 
για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. 
Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του 
παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου,
 συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης 
για την Ελλάδα την ίδια περίοδο. 

Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, 
από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. 
Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό 
οι πρόγονοι του Fred – μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- 
αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. 
Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει 
πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων…

2. Ο Φρεντ Μπουασονά


3. Ο Μπουασονά φωτογραφίζει την Ακρόπολη

4. Οδός Αθηνάς 

 
5. Χανιά

6. Ήπειρος

 7. Προς Κόνιτσα


8. Παρθενώνας 1908


                                                                     9. Κάτω από την Ακρόπολη


                                                                       10. Παρθενώνας με βροχή


 11. Από το Θησείο



 12. Αθήνα - οδός Αθηνάς, 1920


 13. Αθήνα - οδός Ερμού, 1920


 14. Πλάκα, 1920



 15. Αθήνα, 1920



 16. Αθήνα, Ζάππειο, 1920



 17. Αθήνα, Κηφισιά, 1920



18. Καλάβρυτα, 1903



  19.Ιωάννινα, 1915


 20. Παραμυθιά, 1915


 20. Παραμυθιά, 1913



 20. Παραμυθιά, 1913

 20. Παραμυθιά, 1913



 20. Παραμυθιά, 1913



 20. Μπάγια Κήποι Ζαγορίου, 1913


 21. Ανδρίτσαινα, 1903


 22. Ανδρίτσαινα, 1903


23. Αλφειός, 1903

  
24. Έδεσσα, 1908

  
25. Κρήτη, 1913



26. Κρήτη, 1919


27. Κρήτη,  Σπιναλόγκα, 1918


28. Κεραμίτσα Θεσπρωτίας, 1913


29. Ιωάννινα, 1913



  30. Κέρκυρα, 1903 



31. Κρήτη, 1913 

32. Κρήτη, 1913 

33. Κρήτη, 1913 

34. Κρήτη, 1913 

35. Κρήτη, 1913



Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

H Αλεξάνδρα Μητσιάλη στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟS



Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 
 η Αλεξάνδρα Μητσιάλη 
με το καινούριο της βιβλίο αγκαλιά 
και έχοντας παρέα  τα παιδιά 
ταξίδεψε στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ


Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη αφηγείται...
"Η κούκλα που ταξίδευε στον κόσμο"
 και... τα παιδιά που ταξιδεύουν μαζί της


Η πρόσκληση της εκδήλωσης

























Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Το ελεφαντάκι




Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
τρώει εφτά κασόνια, μακαρόνια
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Όταν ανεβαίνει στην τραμπάλα
με πετάει ψηλά, στον ουρανό
κι όποτε βουτάει στην πισίνα
φεύγει από μέσα το νερό !


Έχω ένα μικράκι, ελεφαντάκι
τετρακόσια είκοσι κιλά
πίνει εφτά κουβάδες, λεμονάδες
κι όλο κάνει τούμπες και γελά

Παίζουμε τ’ απόγευμα στον κήπο
τρέξιμο και μπάλα και κρυφτό
κι ύστερα στο μπάνιο μου πετάει
με την προβοσκίδα το νερό

 
Φοίβος Δεληβοριάς 
 Γιώργος Χατζηπιερής
από το δίσκο
"Ο τεμπέλης δράκος και άλλες ιστορίες "
 



 

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Η ψείρα και ο ψύλλος



Η  Εύη Γεροκώστα αφηγείται 
το παραμύθι των αδελφών Γκριμ, 
" Ο ψύλλος και η ψείρα",
στα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου



ΜΙΑ ΦΟΡΑ  ΚΙ  ΕΝΑΝ  ΚΑΙΡΟ
 ήταν μια ψείρα κι ένας ψύλλος,
που είχανε στήσει μαζί το σπιτικό τους
και έφτιαχναν την μπύρα τους μέσα σ̉̉ ένα αυγότσουφλο .
Μια μέρα όμως έπεσε μέσα η ψείρα και κάηκε .
Ο ψύλλος τότε άρχισε να κλαίει και να δέρνεται
και να φωνάζει. 

Η πορτούλα τότε τον ρώτησε :
«Ψύλλε, γιατί κλαις; »
«Κλαίω επειδή χάθηκε η ψείρα ".

Η πορτούλα τότε άρχισε να τρίζει. 
Η σκούπα από τη γωνιά της την άκουσε και ρώτησε :
«Πορτούλα, γιατί τρίζεις; »
«Είναι να μην τρίζω ; Η ψείρα χάθηκε κι ο ψύλλος κλαίει». 

 
Τότε άρχισε κι η σκούπα να σκουπίζει σαν τρελή.    
Κι ένα αμαξάκι που περνούσε, την είδε και τη ρώτησε:
«Σκούπα, γιατί σκουπίζεις;»
 «Είναι να μη σκουπίζω;
Η ψείρα χάθηκε,
ο ψύλλος κλαίει
κι η πορτούλα τρίζει». 

 

Το αμαξάκι τότε είπε με το νου του :
« Κι εγώ θ αρχίσω να τρέχω»,
κι άρχισε να τρέχει σαν δαιμονισμέ­νο.
Ένα ξυλαράκι  στην άκρη του δρόμου
το είδε και το ρώτησε: 
" Αμαξάκι, γιατί τρέχεις; » 

« Είναι να μην τρέχω;
Η ψείρα χάθηκε,
ο ψύλλος κλαίει,
η πορτούλα τρίζει
κι η σκούπα σκουπίζει ».


 Το ξυλαράκι τότε είπε :
« Κι εγώ θ' ανάψω και θα καίω »,
κι άναψε μια φλόγα κι έκαιγε.

Εκεί δίπλα ήταν ένα δεντράκι,
 που σαν το είδε, ρώτησε :


 «Ξυλαράκι, γιατί καις; »
« Είναι να μην καίω;
Η ψείρα χάθηκε,
ο ψύλλος κλαίει,
 η πορτούλα τρίζει,
η σκούπα σκουπίζει
και το αμαξάκι τρέχει».


 Το δέντρο τότε είπε :
« Ε, λοιπόν, κι εγώ θα ταρακουνήσω τα κλαδιά μου»,
κι άρχισε να τραντάζεται ολόκληρο,
ώσπου πέσανε όλα του τα φύλλα.
Μια κοπέλα, που περνούσε
με τα σταμνιά της γεμάτα νερό,
τ ο είδε και το ρώτησε :

 
« Δεντράκι, γιατί κουνιέσαι και ρίχνεις τα φύλλα σου;»

«Είναι να μην κουνιέμαι;
Η ψείρα χάθηκε,
ο ψύλλος κλαίει,
η πορτούλα τρίζει,
η σκούπα σκουπίζει,
το αμαξάκι τρέχει
και το ξυλαράκι καίει». 


Η  κοπέλα τότε είπε :
" Κι εγώ θα σπάσω τις στάμνες μου»,
και πράγματι έτσι έκανε.
Τότε το πηγάδι ,από που είχε γεμίσει νερό,
γύρισε και τη ρώτησε :

 « Κοπέλα, γιατί έσπασες τις στάμνες σου;» 

« Είναι να μην τις σπάσω ;
 Η ψείρα χάθηκε,
 ο ψύλλος κλαίει,
 η πορτούλα τρίζει,
η σκούπα σκουπίζει,
το αμαξάκι τρέχει,
το ξυλαράκι καίει
και το δεντράκι τα φύλλα του όλα ρίχνει». 

 
« Ε, τότε , θ' αρχίσω κι εγώ να χύνω το νερό μου »,
είπε το πηγάδι κι άρχισε πράγματι
να χύνει νερό και να μη σταματάει.
Τότε άρχισαν όλοι να τρέχουν για να σωθούν:
η κοπέλα,
το δεντράκι,
το ξυλαράκι,
το αμαξάκι,
η σκούπα,
η πορτούλα ,
ο ψύλλος
και η ψείρα.
Όλοι  αντάμα.
Κι ακόμη τρέχουν... 


Δείτε κι εδώ :

 http://filanagnosia1pyr.blogspot.gr/2013/01/25012013_25.html


Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Φεβρουάριος



Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
είναι ο μικρότερος μήνας του χρόνου
όχι μόνο για αριθμητικούς
αλλά και για... αυτοκρατορικούς λόγους.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ επέστρεψε
θριαμβευτής στη Ρώμη το 46 π.Χ.,
ανάμεσα στα θέματα τα οποία έπρεπε να ρυθμίσει
ήταν και η μέτρηση του χρόνου.
Ως τότε οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν
ένα ημερολογιακό σύστημα που είχε μεν 12 μήνες,
αλλά στο οποίο από καιρού εις καιρόν
έπρεπε να προστίθενται ημέρες ή και μήνες
έτσι ώστε αυτό να διατηρείται σε συμφωνία
με τις εποχές.
Την ευθύνη για την παρεμβολή των ημερών
είχαν οι ιερείς.

Αλλά ο απολυταρχισμός των ιερέων,
οι οποίοι άλλοτε αύξαναν το μήκος του έτους
προκειμένου να παραμένουν στην εξουσία
οι ευνοούμενοί τους συγκλητικοί
και άλλοτε το μείωναν ώστε να τελειώνει γρήγορα
η θητεία των αντιπάλων τους,
είχαν καταστήσει το υπάρχον ημερολογιακό σύστημα μη λειτουργικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το έτος 46 π.Χ.
διήρκεσε 445 ημέρες,
δεδομένου ότι αναγκάστηκαν να προστεθούν
τόσες ημέρες ώστε αυτό να ευθυγραμμιστεί
με την εαρινή ισημερία.

Ο Καίσαρ ονόμασε αυτό το έτος
ultimus annus confusionis
(τελευταίο έτος σύγχυσης)
και κάλεσε τους καλύτερους
φιλοσόφους και μαθηματικούς της εποχής
προκειμένου να δημιουργηθεί το νέο ημερολόγιο.

 
Μετά από εισήγηση του Σωσιγένη
αποφασίστηκε να υιοθετηθεί το ημερολόγιο
του Πτολεμαίου Γ', σύμφωνα με το οποίο
ένα έτος 365 ημερών ίσχυε για τρία χρόνια
και στη συνέχεια υπήρχε ένα έτος με 366 ημέρες.

Και ενώ όλα τα προβλήματα φάνηκαν να λύνονται,
δημιουργήθηκαν καινούργια όταν έπρεπε
να δοθούν ονόματα στους μήνες.

Ο πρώτος μήνας του έτους ήταν ο Μάρτιος,
αφιερωμένος στον θεό του πολέμου,
ο οποίος όμως συμβόλιζε και τις δυνάμεις της φύσης.
Έτσι μια σειρά από γιορτές αφιερωμένες σε αυτόν
ήταν προγραμματισμένες για να γιορταστεί
ο ερχομός της άνοιξης.
 
Ο δεύτερος μήνας ονομάστηκε Απρίλιος
από το aperire (ανοίγω)
προκειμένου να συμβολίσει
την έξοδο των φυτών από τη γη
και αφιερώθηκε στην Αφροδίτη.
Μετά από πολλές διαφωνίες αποφασίστηκε
να αποτελείται από 30 ημέρες.
Η εναλλαγή των 31 ημερών με 30
συνεχίστηκε για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο,
οι οποίοι αφιερώθηκαν
στις θεές Μαία και Ήρα αντίστοιχα.

Η έμπνευση όμως για την ονοματολογία
φαίνεται πως δεν ήταν αρκετή
και στους επόμενους μήνες
δόθηκαν ονόματα αριθμών.

Έτσι αρχικά ο Ιούλιος ήταν
ο Quirinalis (πέμπτος μήνας).
Αλλά ο Μάρκος Αντώνιος αποφάσισε να του δώσει
το όνομα του Ιουλίου,
αναμορφωτή του ημερολογίου.
Και βεβαίως διατήρησε τις 31 ημέρες του.

Ωστόσο δημιούργησε και μια παράδοση.
Έτσι, όταν το όνομα του Αυγούστου
δόθηκε στον έκτο μήνα,
το διαμέτρημα του ανδρός
δεν επέτρεπε στον μήνα αυτό
να είναι μικρός και ο Αύγουστος
απέκτησε επίσης 31 ημέρες.
Και επειδή ο Ιανουάριος
έπρεπε να έχει 31 ημέρες
δεδομένου ότι ήταν αφιερωμένος στον Ιανό,
τον προστάτη της Ετρουρίας,
δεν απέμειναν παρά 28 ημέρες
για τον Φεβρουάριο,
τον τελευταίο μήνα του χρόνου


 Φλεβάρης των φλεβών
  Παντελής Θαλασσινός

 Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
σαν άσωτη επιστρέφει, μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει


Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης τελεσφόρου
Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Θαλασσίου
Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...

Η νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου
αθώος ξένου αίματος και φόνου
ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης τελεσφόρου
Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Θαλασσίου
Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...

Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει, της Υπαπαντής το χιόνι...